Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Mηterra



10 χρόνια μας χωρίζει η ίδια θάλασσα,
άλλες φορές ωκεανός κι άλλες ρηχό ποτάμι.

Δε με κράτησες σφιχτά εξ' αρχής
και έτσι κολύμπησα ανενόχλητα.

Προγονικό μου χώμα
το τελευταίο το βήμα εσύ να το δεχτείς.

Λησμονημένο και άσωτο,
μα σε σένανε πρωτοπερπατημένο.

Και αν Εκείνοι γυρισμό σου τάξανε 
μα τον όρκο τους τον πάτησαν 

-εγώ σ' αυτό θα τους νικήσω-

Δεν ένιωσα αγάπη ποτέ μου περισσότερη,
μον' όταν άρχισαν οι λόφοι σου στα μάτια μου να σβήνουν.