Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ανάμνηση




Δε χόρταινε το μάτι τ’ άπληστο

τώρα μια θύμηση φτάνει.


Κι όμως κάποτε γεύτηκα πίστη.

Λύτρωση ο ανέλπιδος δρόμος,

-ατελεύτητος-

μα τον μέτρησα.


Είναι μαστίγωμα το χθες όταν το νιώθεις σήμερα.


Γι’ αυτό πρέπει η πληγή στο αλάτι να κλείνει

πόνο βαθύτερο πριν βρει.

Γι’ αυτό πρέπει η φωτιά και με λάδι να σβήνει

να ‘χει ελπίδα ο διψασμένος.


Θα μάθω λίγα να βλέπω,

μη συνηθίσει το μάτι στα πολλά

και μου πνιγεί στ’ αντίο.





Ζάκυνθος, 8/1/2013