Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Lana Del Rey: Η σκοτεινή ντίβα - φαινόμενο




Η ελκυστική της προσωπικότητα, η αψεγάδιαστη εμφάνιση και η σκοτεινή της φωνή είναι τρία από τα βασικά στοιχεία του φαινομένου "Lana Del Rey", της νέας hipster ντίβας που εδώ και λίγα χρόνια απασχολεί την παγκόσμια μουσική βιομηχανία. Πολλοί την χαρακτηρίζουν ως μια καλοστημένη απάτη που την δίδαξαν πως ακριβώς να πουλήσει τον εαυτό της, ενώ άλλοι ως μια άφωνη πλαστική κούκλα που έριξε λίγο σκοτάδι στη ματιά και τον ήχο της μουσικής της και ξεγέλασε το απαίδευτο πλήθος. Για άλλους πάλι η αμερικανίδα τραγουδίστρια είναι μια σαγηνευτική, καταθλιπτική καλλιτέχνης με σχεδόν αδέξια σκηνική παρουσία που μαγεύει όμως με τα τραγούδια της και την ιδιαίτερη φωνή της.

  Η αλήθεια -όπως άλλωστε συμβαίνει σχεδόν πάντοτε- βρίσκεται κάπου στη μέση. Η κατά κόσμον Elizabeth Grant δεν μπορεί παρά να σε γοητεύσει καθώς την κοιτάζεις και την ακούς. Σε μαγνητίζει το βαθύ βλέμμα της, ο απόκοσμος ήχος της μουσικής της, ενώ σε ταξιδεύουν οι "επικίνδυνοι" στίχοι της που θαρρείς πως μιλούν κατ' ευθείαν μέσα από το φοβισμένο υποσυνείδητο και εμπνέονται από το αέναο φλερτ της ζωής με τον θάνατο. Τα τραγούδια της συνδιαλέγονται με τον πόνο, τον αβάσταχτο έρωτα, την απογοήτευση και τον θάνατο. Όλα αυτά όμως στην πιο συνειδητή αποδοχή τους ως αναπόσπαστα στοιχεία της ίδιας της ζωής.
  Η film noir εικόνα της που συνοδεύει τις εμφανίσεις της μοιάζει ως το ιδανικό ντύσιμο του φαινομένου Lana Del  Rey που δείχνει ικανή να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια (αν δεν χάσει τον δρόμο της στην πορεία), σε μια εποχή μάλιστα που η αυθεντικότητα και η ιδιαιτερότητα τείνουν να εκλείψουν. Είναι άλλωστε ήδη η αγαπημένη των DJs, καθώς τα remixes της κατακλύζουν τις μουσικές συλλογές παγκοσμίως, όπως επίσης και το διαδίκτυο. Το ερώτημα είναι κατά πόσον μπορεί αυτή η φαινομενικά ευαίσθητη και εύθραυστη ντίβα να διατηρήσει τον ιδιαίτερο ήχο της που την ξεχωρίζει και να μην χαθεί στο σκοτάδι του mainstream που ήδη την απειλεί...

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ανάμνηση




Δε χόρταινε το μάτι τ’ άπληστο

τώρα μια θύμηση φτάνει.


Κι όμως κάποτε γεύτηκα πίστη.

Λύτρωση ο ανέλπιδος δρόμος,

-ατελεύτητος-

μα τον μέτρησα.


Είναι μαστίγωμα το χθες όταν το νιώθεις σήμερα.


Γι’ αυτό πρέπει η πληγή στο αλάτι να κλείνει

πόνο βαθύτερο πριν βρει.

Γι’ αυτό πρέπει η φωτιά και με λάδι να σβήνει

να ‘χει ελπίδα ο διψασμένος.


Θα μάθω λίγα να βλέπω,

μη συνηθίσει το μάτι στα πολλά

και μου πνιγεί στ’ αντίο.





Ζάκυνθος, 8/1/2013