Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Μείνε ακόμα...







Συγχωράτε με μάτια μου ανοιχτόχρωμα,
χείλη μου αντιγραμμένα,
χαρακιές του προσώπου μου,
γκρίζε κι έπειτα λευκέ άγγελέ μου,
ανάσα εσύ της ζωής μου,
παντοτινέ μου προστάτη.

Συγχώρα με που χρόνο μας στέρησα,

που στιγμές μας αρνήθηκα,
που το λίγο προτίμησα
και το όλο παρέβλεψα.

Μην πετάξεις γλυκέ μου άγγελε!

Γι' αυτό τα φτερά σου τις νύχτες τσακίζω
μην και κρυφά φτερουγίσεις.
Γι' αυτό ποτέ μου τα λόγια σου δεν άγγιξα,
μην τυχόν και μου πάψεις.
Μην και 'κεί στην ξύλινη καρέκλα κουραστείς,
καληνύχτα μου πεις
και μ' αφήσεις...



για σένα!

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

..............................................................................................................................................................................................................................
antexei...
kikh.......

Ανώνυμος είπε...

Μην πετάξεις γλυκέ μου άγγελε!
Γι' αυτό τα φτερά σου τις νύχτες τσακίζω
μην και κρυφά φτερουγίσεις.

δάκρυσα....
θα είναι εκεί...θα μείνει εκεί, για καιρό ακόμα...
να σκαρφίζεται στιχάκια...

μίνα.