Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Κατα-σταλάζοντας...





Άφηνε τα δάκρυα


Να βρουν το δρόμο τους.


Και αν κανένα ξαστοχήσει


Μη νοιάζεσαι.


Θα γένει νησί,


Ν' αράζεις στο λιμάνι του


Όταν σε πνίγει η θάλασσα.


Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Περί ά-Χριστων - αχρήστων



Και αν όπως λένε ο χρυσός δε φθείρεται,
είναι η αυγή που σύντομα θα δύσει!

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

"Κά-Ντο Πάν-Τα"

































.








Κίνησες in media res
μα νόημα δεν χάθηκε.
Το μέσα σου κι αν το 'κρυψες,
τα δάκρυα σε πρόδωσαν.
Και αν κάποιοι, κάποτε σε σένα τα 'ρίξαν,
συγχώρα τους· 
απ' τις σταγόνες σου δεν είχαν ακόμα βραχεί.

Να θυμηθείς να πάρεις
όσα σου στέρησε ο ουρανός  
-όλα τ' αστέρια στα πόδια σου ανήκουν-.
Του ήλιου δεν του χρωστάς,
τα βράδια εκείνα δεν τα 'ζησε.
Κρύψου στο τότε αν θες,
μην σε ξυπνήσει απότομα το σήμερα.

Πρώτη επαφή με μια αμφιβολία στα μάτια
σαν απ' αρχής να 'θελες 
το μυαλό σου να προδώσεις.
Mπερδεμένες σκέψεις και όνειρα στέγασες,
μα τ' αγαπημένο σου άγνωστο ακόμα.
Φύλα το. Μην ψάξεις να το βρεις,
στο ψέμα θα πέσεις.

Πάντα στο αλλού
μα στις Στιγμές, 
εσύ ο παρών.
Στα μάτια αταίριαστος, 
στην καρδιά αναγκαίος.
Τ' άκομψα γέλια προσπέρναγες,
χρόνο για τ' άσκοπα δεν είχες.

Τις χαμένες στιγμές 
θα κουβαλάω αιώνια.
Είχα κι αλλού ζωή 
και δεν μου συγχωρέθηκε.
Την καρδιά μου στα τέσσερα την έσπασα
και μοίρασα τα δέοντα.
Παράπονα δεν δέχομαι ποιος πήρε παραπάνω...

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Μείνε ακόμα...







Συγχωράτε με μάτια μου ανοιχτόχρωμα,
χείλη μου αντιγραμμένα,
χαρακιές του προσώπου μου,
γκρίζε κι έπειτα λευκέ άγγελέ μου,
ανάσα εσύ της ζωής μου,
παντοτινέ μου προστάτη.

Συγχώρα με που χρόνο μας στέρησα,

που στιγμές μας αρνήθηκα,
που το λίγο προτίμησα
και το όλο παρέβλεψα.

Μην πετάξεις γλυκέ μου άγγελε!

Γι' αυτό τα φτερά σου τις νύχτες τσακίζω
μην και κρυφά φτερουγίσεις.
Γι' αυτό ποτέ μου τα λόγια σου δεν άγγιξα,
μην τυχόν και μου πάψεις.
Μην και 'κεί στην ξύλινη καρέκλα κουραστείς,
καληνύχτα μου πεις
και μ' αφήσεις...



για σένα!

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

- Απουσία; - Παρούσα!



T' ασυγχρόνιστο παρόν μας
πληρώναμε πότε εγώ και πότε εσύ
με απουσία.

Και 'κει που μια στιγμή αγγίξαμε το χρόνο,
παγώσαμε τους δείκτες-

Δεν ξέραμε οι αφελείς πως και με κλειδωμένα τα ρολόγια
ο χρόνος δραπετεύει...