Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Συνεχίζοντας..





Είναι στιγμές που η σκέψη μέσα στην απέραντη ηρεμία του εαυτού σου πολεμά να σε αφυπνίσει, να σου αποδείξει πως ζεις και εξακολουθείς να υπάρχεις. Μόνοι γεννηθήκαμε, μόνοι πορευόμαστε και μόνοι θα φύγουμε... καθόλου απαισιόδοξο, καθόλου πεσιμιστικό, καθόλου ακραίο!
Είναι ο άνθρωπος πλάσμα μοναχικό, μόνος του πορεύεται στους αιώνες και ενίοτε πέφτει στο δρόμο κάποιου άλλου. Οι δρόμοι για ένα χρονικό σημείο τέμνονται,
ο μοναχικός ταξιδευτής γίνεται συνοδοιπόρος, μέχρι πάλι η κοινή πορεία να σπάσει, το μονοπάτι να χωρίσει και ο μοναχικός ταξιδευτής να συνεχίσει ξανά μόνος, με συντροφιά τη σκιά του, με τη βιασύνη στην πλάτη αποσκευή.
Ελεύθερος και εγκλωβισμένος ταυτόχρονα σε ένα απέραντο δρόμο που δεν επέλεξε ποτέ του να περπατήσει...
και συνεχίζει, συνεχίζει σε ένα
γκρι σκηνικό με θωλές, απελπιστικά ξαναειδωμένες εικόνες.
Και ναι είναι στιγμές που αναρρωτιέσαι ποιος ο λόγος που ήρθες σε τούτον τον κόσμο με μόνο σκοπό ένα πολύχρονο, κοπιαστικό και ατέλειωτο περπάτημα...
και κάπου εκεί κοντά στο τέλος του δρόμου συνειδητοποιείς πως τόσο καιρό το σκηνικό δεν ήταν ποτέ τόσο γκρι όσο πίστευες.
Πως οι εικόνες δεν ήταν πάντα ίδιες. Πως ποτέ δεν ήσουν πραγματικά μόνος!
Αλλά πάνω στη βιασύνη σου να φθάσεις στο τέρμα δεν άφησες αλήθεια τη σκέψη να συλλάβει, το σώμα να νιώσει, την καρδιά να σφυγμομετρήσει. Δεν πίστεψες, δεν θέλησες, δεν πρόλαβες.
Και κάπου εκεί θα μειώσεις τα βήματα σου,
θα πιάσεις αγχωμένος την καρδιά σου να δεις αν κουράστηκε κι αυτή να σε ακολουθεί... θα κοιτάξεις γύρω σου και τότε θα νιώσεις σοφός.
Γιατί από το μηδέν υπερπήδησες (;) στο ένα!
Θα θες να ξαποστάσεις μα η κορδέλα του τερματισμού θα σου ζητήσει να την κόψεις. Και αδύναμος όπως ήσουν πάντα θα υπακούσεις αβίαστα...

Έτσι ανήμπορος, όπως μόνος άρχισες να ξεδιπλώνεις το νήμα, άλλο τόσο μόνος θα το κόψεις...!

ΖΗΣΕ, ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΘΕΙ!


2 σχόλια:

σταυροδρόμι είπε...

κι όμως ποτέ δεν είσαι πραγματικά μόνος... το ξέρεις πως δεν είσαι...

(ψάχνω λόγια να εκφράσω τις εικόνες που έρχονται στην σκέψη μου αλλά δεν μπορώ... ίσως φταίει η εσωτερική δύναμη των δικών σου σκέψεων και εικόνων... νάσαι καλά!)

The Blue είπε...

Ευχαριστώ πολύ!! Και ναι θα συνεχίσω να γράφω..!!