Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Πλησίον του... Θαύματος!




Nύχτα βροχερή με τον συνήθη αέρα να ενοχλεί τα παράθυρα μια ανάσα από το... θαύμα το ανθρώπινο που γεφυρώνει τη ζωή με το θάνατο.

Κι εσύ εκεί να παλεύεις στο μεταίχμιο, ν' αντιτέκεσαι στις ορέξεις του ανέμου... υπομονετικός και ας σε λένε ανυπόμονο... ποιος να κρίνει άλλωστε τη δίψα σου για ζωή;

Είναι για μας βλέπεις βάσανο το βάρος του κορμιού σου και το ποτήρι με το νερό που συχνά μου ψέλλιζες. Σαν βγεις νικητής από εδώ θέλω αλήθεια να με μάθεις πως άντεξες να αντέχεις!

Γιατί η νύχτα εδώ μοιάζει ατελείωτη λες και ο ήλιος αποκοιμήθηκε και αυτός μαζί με σένα στο άβολό σου λευκό κρεβάτι..

Χαλάνε τα ρολόγια και οι δείχτες σταματούν στον 5ο! - και στον 1ο και στον 2ο και στον 3ο... μου φώναξαν φωνές απεγνωσμένες τάχα μην τις ξεχάσω...

Και αναλογίζομαι πως άνθρωποι είμαστε και ξεχνάμε. Εσύ όμως δεν μπορείς και δεν πρέπει! Χρόνια ολόκληρα υπηρέτης Σου πιστός.. κουβαλούσε το σώμα Σου και καθάριζε το αίμα Σου το αμόλυντο.

Μην τον... ξεπληρώνεις τώρα με το ίδιο νόμισμα!

Μόνο Εσένα έχω τώρα.. ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ... γιατί έχω αρχίσει να κρυώνω! Έσπασε το τζάμι τελικά και μόνο Εσύ, να... κοπάσεις τον άνεμο μπορείς!


Ρίο 26/1/2009