Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!




Ο Θεός που χρόνια τόσο πιστά υπηρέτησες σε κάλεσε επιτέλους κοντά Του να σε ξεκουράσει από το βάρος της προσφοράς σου..!!!

Ας κρίνει Αυτός, ο μόνος άξιος το πολύ ή το λίγο σου!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΝΙΚΗ!!!

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Συνεχίζοντας..





Είναι στιγμές που η σκέψη μέσα στην απέραντη ηρεμία του εαυτού σου πολεμά να σε αφυπνίσει, να σου αποδείξει πως ζεις και εξακολουθείς να υπάρχεις. Μόνοι γεννηθήκαμε, μόνοι πορευόμαστε και μόνοι θα φύγουμε... καθόλου απαισιόδοξο, καθόλου πεσιμιστικό, καθόλου ακραίο!
Είναι ο άνθρωπος πλάσμα μοναχικό, μόνος του πορεύεται στους αιώνες και ενίοτε πέφτει στο δρόμο κάποιου άλλου. Οι δρόμοι για ένα χρονικό σημείο τέμνονται,
ο μοναχικός ταξιδευτής γίνεται συνοδοιπόρος, μέχρι πάλι η κοινή πορεία να σπάσει, το μονοπάτι να χωρίσει και ο μοναχικός ταξιδευτής να συνεχίσει ξανά μόνος, με συντροφιά τη σκιά του, με τη βιασύνη στην πλάτη αποσκευή.
Ελεύθερος και εγκλωβισμένος ταυτόχρονα σε ένα απέραντο δρόμο που δεν επέλεξε ποτέ του να περπατήσει...
και συνεχίζει, συνεχίζει σε ένα
γκρι σκηνικό με θωλές, απελπιστικά ξαναειδωμένες εικόνες.
Και ναι είναι στιγμές που αναρρωτιέσαι ποιος ο λόγος που ήρθες σε τούτον τον κόσμο με μόνο σκοπό ένα πολύχρονο, κοπιαστικό και ατέλειωτο περπάτημα...
και κάπου εκεί κοντά στο τέλος του δρόμου συνειδητοποιείς πως τόσο καιρό το σκηνικό δεν ήταν ποτέ τόσο γκρι όσο πίστευες.
Πως οι εικόνες δεν ήταν πάντα ίδιες. Πως ποτέ δεν ήσουν πραγματικά μόνος!
Αλλά πάνω στη βιασύνη σου να φθάσεις στο τέρμα δεν άφησες αλήθεια τη σκέψη να συλλάβει, το σώμα να νιώσει, την καρδιά να σφυγμομετρήσει. Δεν πίστεψες, δεν θέλησες, δεν πρόλαβες.
Και κάπου εκεί θα μειώσεις τα βήματα σου,
θα πιάσεις αγχωμένος την καρδιά σου να δεις αν κουράστηκε κι αυτή να σε ακολουθεί... θα κοιτάξεις γύρω σου και τότε θα νιώσεις σοφός.
Γιατί από το μηδέν υπερπήδησες (;) στο ένα!
Θα θες να ξαποστάσεις μα η κορδέλα του τερματισμού θα σου ζητήσει να την κόψεις. Και αδύναμος όπως ήσουν πάντα θα υπακούσεις αβίαστα...

Έτσι ανήμπορος, όπως μόνος άρχισες να ξεδιπλώνεις το νήμα, άλλο τόσο μόνος θα το κόψεις...!

ΖΗΣΕ, ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΘΕΙ!


Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Πλησίον του... Θαύματος!




Nύχτα βροχερή με τον συνήθη αέρα να ενοχλεί τα παράθυρα μια ανάσα από το... θαύμα το ανθρώπινο που γεφυρώνει τη ζωή με το θάνατο.

Κι εσύ εκεί να παλεύεις στο μεταίχμιο, ν' αντιτέκεσαι στις ορέξεις του ανέμου... υπομονετικός και ας σε λένε ανυπόμονο... ποιος να κρίνει άλλωστε τη δίψα σου για ζωή;

Είναι για μας βλέπεις βάσανο το βάρος του κορμιού σου και το ποτήρι με το νερό που συχνά μου ψέλλιζες. Σαν βγεις νικητής από εδώ θέλω αλήθεια να με μάθεις πως άντεξες να αντέχεις!

Γιατί η νύχτα εδώ μοιάζει ατελείωτη λες και ο ήλιος αποκοιμήθηκε και αυτός μαζί με σένα στο άβολό σου λευκό κρεβάτι..

Χαλάνε τα ρολόγια και οι δείχτες σταματούν στον 5ο! - και στον 1ο και στον 2ο και στον 3ο... μου φώναξαν φωνές απεγνωσμένες τάχα μην τις ξεχάσω...

Και αναλογίζομαι πως άνθρωποι είμαστε και ξεχνάμε. Εσύ όμως δεν μπορείς και δεν πρέπει! Χρόνια ολόκληρα υπηρέτης Σου πιστός.. κουβαλούσε το σώμα Σου και καθάριζε το αίμα Σου το αμόλυντο.

Μην τον... ξεπληρώνεις τώρα με το ίδιο νόμισμα!

Μόνο Εσένα έχω τώρα.. ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ... γιατί έχω αρχίσει να κρυώνω! Έσπασε το τζάμι τελικά και μόνο Εσύ, να... κοπάσεις τον άνεμο μπορείς!


Ρίο 26/1/2009