Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Σκέψεις στο σκοτάδι...





Μην μπεις!
είναι σκοτάδι..
και το κερί σου θα το καταπιεί.
ξέρεις, είναι στιγμές που το χρειάζομαι,
είναι εκείνα τα όνειρα που στο φως το σκάνε
και με το σκοτάδι τα κρατάς φυλακισμένα.

Τις γνωρίζεις τις αλυσίδες της νύχτας.
Ναι, αυτές που δεν έχουν αντικλείδι.
Τα σιδερένια εκείνα βραχιόλια
που ξεγελούν την λευτεριά... ή την αιχμαλωσία;


.........................................................................................

Δεν ξέρω.. δεν ξέρω. κουράστηκα να σκέφτομαι!
Εδώ λοιπόν στο σκοτάδι μου ονειρεύομαι τσάμπα.
Στο φως τα όνειρα τα πληρώνεις, ξέρεις.
Γι' αυτό κ' κάθομαι εδώ για να γλιτώνω τα... έξοδα.
Την ερωτεύεσαι τη νύχτα και ξέρεις γιατί;
γιατί απλά δεν την βλέπεις.
Έχει μάθει να κρύβεται καλά μέσα στο αμείλικτο μαύρο
που εσένα σε κουράζει,
εμένα όμως με ξυπνάει!

Μην μπεις!
είναι σκοτάδι...
και το κερί σου θα το καταπιεί!
Τις ακούς που σέρνονται;
Τι ρυθμικά που ηχούν... κάθε βήμα και μια νότα!


Αποφάσισα να το βάψω εδώ μέσα.
Αυτές οι φωτεινές ρίγες από πάνω μου μ' ενοχλούν.
Θα πω στο φεγγάρι να τις σβήσει...
ξέρεις τι εκτιμώ πιο πολύ σε σένα;
Που κάθε βράδυ αν και το σιχαίνεσαι το σκοτάδι
μου κρατάς συντροφιά.
Αλλά σε κατάλαβα, το φοβάσαι κατά βάθος και ψάχνεις παρέα!

Είναι όμως σκοτάδι...
και το κερί σου θα το καταπιεί!
Όταν σηκώνομαι τις ακούς και συ 
ή εγώ τις φαντάζομαι;
Η βαριά μελωδία τους με κουράζει!
Είναι βαριά και μ' εμποδίζει.
Αύριο θα σου ανοίξω να μου τις βγάλεις.
Αλλά -όπως και χθες στο όνειρό μου
όταν έφθασα στου σπιτιού σου το ξέπορτο-...
το λουκέτο δεν άνοιγε χωρίς το αντικλείδι!

.........................................................................................................

Μα τι μου λες; Σου το είπα και πριν.
Οι αλυσίδες της νύχτας δεν έχουν αντικλείδι.
Γιατί κάνεις πως δεν ξέρεις;
Αφού βλέπω το πρωτότυπο που γυαλίζει στην αρμαθιά σου...
λυσ' το και βγάλε με από εδώ!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!