Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Αυτό που 7300 μέρες σας φώναζα κρυφά...

Θυμάσαι άραγε την πρώτη σου γκρίζα τρίχα...; την πρώτη σου ρυτίδα που χάραξε το γαλάζιο πίνακα των ματιών σου που δεν μου κληρονόμησες...; βλέπεις σε κέρδισε εκείνη... στις 4 από τις 5 προσπάθειες ξεκάθαρα... στη μια το πάλεψες, αλλά λίγα κατάφερες!
- Ασπρίσαν τα μαλλιά σου γιάννη... μα κάθε σου ασπρισμένη τρίχα, κάθε χαρακιά στο πρόσωπό σου, κάθε γδάρσιμο στο χέρι σου μαρτυρά τη ζωή που πάλεψες, κατέκτησες και απλόχερα δώρισες... ούτε μία, ούτε δύο... αλλά πέντε φορές!
- Και εσύ πάντα δίπλα του... χρόνια τώρα να του γυρίζεις τους δείχτες του ρολογιού... να δίνεις τα πάντα για τους άλλους και ανταλλάγματα να μη ζητάς... ποιος -πες μου ποιος- μπορεί να ξεπληρώσει τι... το χθες, το σήμερα ή το αύριό σου... το αύριό ΤΗΣ-ΤΟΥ-ΤΗΣ-ΤΗΣ-ΜΟΥ...

και επειδή πέρασαν 20 χρόνια χωρίς να σας το ψιθυρίσω ποτέ... ευχαριστώ που με ξημερώσατε... που πάντα με βγάζετε από το σκοτάδι... που μου μάθατε το φως να αγαπάω...


τούτη την ανάρτηση την ανέβασα γιατί απλά ξέρω πως αυτοί για τους οποίους την δημιούργησα πιθανότατα δεν θα την διαβάσουν ποτέ...!!!

"για το πολύ του ολίγου"... που γράφει και κάποιος αγαπημένος πάτερ-ας!