Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Επιλέγοντας μνήμες...



Zάκυνθος


Κυριακή των Βαΐων: μένω ώρα να κοιτάζω το λάφυρό μου... αυτό που με το σήμα του παπά θα βαλθώ να ξεκρεμάσω... να το πάω στο σπίτι περήφανος σαν κυνηγός με αγριογούρουνο στο σακί... να μου πούνε και του χρόνου... να νιώσω πως και την επόμενη χρονιά θα βρίσκομαι εκεί... να ανεβαίνω ψηλά στο Ιερό... να ψάχνω τον Καβαλάρη στο γαϊδαράκο του... να περιμένω καρδιοχτυπώντας στο άκουσμα του "έλαβον τα βαΐα των φοινίκων ..."
και το βράδυ στα κρυφά να τρέχω να συναντήσω το Γαμπρό της Εκκλησίας... στο βασιλικό του πορτρέτο... με το ακ-άνθινο στεφάνι και το δεσποτικό Του σκήπτρο... γιατί έτσι το παρατήρησα στο σκοτάδι... έτσι μου μαρτύρησε η φλόγα ενός κεριού...

Μεγάλη Τρίτη: στ' ακούσματα της "κιτρινισμένης" της Εκκλησίας... στης μοναχικής Κασσιανής τα ψάλματα... για την πόρνη που χρόνια της φορτώνουν...

Μεγάλη Τετάρτη: άκουσα για Δείπνα μυστικά... σκάνδαλο από τα λίγα... Μεγάλη Βδομάδα και μάλιστα Τετάρτη να τρώνε στα κρυφά για να ξεφύγουν από τα σχόλια εμάς των αναμάρτητων- νηστευτών... και έπειτα ο παπάς φανερά σκεφτικός να μας εξαγνίζει από τη ντροπή... έναν- έναν... με το λάδι της ελπίδας και της συγχώρησης...

Μεγάλη Πέμπτη: πρωί ν' αναζητώ στο Δισκοπότηρο Εκείνον... και τις καμπάνες να θρηνούν για τελευταία φορά... και μετά να σωπαίνουν... να χηρεύουν σαν λένε... να πνίγουν τον πόνο τους κάτω από τις μαύρες πλερέζες που τους κρεμάσαν...
και τη νύχτα υπό το φως του φεγ-κεριού να βγαίνει αργά από την ωραία Του Πύλη... να κάνει την τελευταία Του βόλτα ζωντανός... αναφωνόντας εκεί στη μέση του Σπιτιού Του, πάνω στο νεκρικό Του Σταυροδρόμι... Ιλί- Ιλί Λαμά Σαβαχθανί... και παραδίδοντας στα χέρια του πατέρα Του το κρεμάμενο- δανεισμένο Του Πανωφόρι...

Μεγάλη Παρασκευή: θυμάμαι να τρέχω να προλάβω την κάθοδό Σου ανάμεσα σε πνιγμένες στα δάκρυα γυναίκες και στο γονατιστό Ιωσήφ με μια σινδόνη καθαρά "εν τάφω σε κηδεύει..." και κάπου εκεί στο μεσημέρι Σε βλέπω και πάλι στο σταυρό Σου, να γυρίζεις στις ρούγες... Σ' αρέσει η θέα από ψηλά μου μαρτυρά η Μάνα του Πάθους Σου πνιγμένη κάτω από το μαύρο ουρανό της... είναι η συνήθεια από τ' ουράνια βλέπεις... και εκεί πάνω στην ηρεμία ακούω ήχους να ψάλλουν ευλαβικά: "'Ινα τι εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά "...
Το βράδυ πάλι σε άγονους, βελούδινους τάφους σε παρατηρώ να γέρνεις το κορμί Σου κοπιασμένος από το δρόμο... τριγυρισμένος από λευκές παρθένες ανθοφορούσες... ακούγοντας νανουρίσματα Μητρικά "Ω γλυκύ μου έαρ…γλυκύτατόν μου τέκνο, που έδει σου το κάλος..."
Όλες οι γενιές υμνούν την ταφή Σου τούτο το βράδυ το πάντα βροχερό και μουντό... και Σε ακολουθούν με κέρινες δάδες στην ύστατη βόλτα σ' αυτό Σου το σώμα...
μα ξέρω πως θα σπάσει τούτη η σιωπή και θα βγεις νικητής...

Μεγάλο Σάββατο: Αναστάσιμο μήνυμα μου ήρθε... στο κινητό (!)... και στο Σπίτι Σου τα βάψαν όλα κόκκινα... και κρυφάκουσα να λένε πως Χριστός Ανέστη... αργά το μάθαν εδώ... σ' άλλα χωριά ο παπάς τους το μαρτύρησε νωρίτερα...

Κυριακή του Πάσχα: θυμάμαι ένα αναστάσιμο φιλί πίσω από την εκκλησία!!!


Καλή Ανάσταση σε όλους!