Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Ελληνικά χέρια της διασποράς...


Αυτά τα δάχτυλα τα τόσο εκφραστικά που παίζουν αυτήν την υπέροχη μελωδία είναι μιας ελληνίδας του εξωτερικού, μιας νέας κοπέλας που κάθε μέρα ονειρεύεται τη μέρα που θα αντικρύσει από κοντά τη χώρα μας... που θα πατήσει τα εδάφη της πατρίδας της... ακόμα και αν αποτελεί ομογενή δεύτερης γενιάς... ακόμα και αν τα αδέρφια της -όπως μου εξομολογήθηκε- δεν μιλούν τη γλώσσα γιατί απλά δεν χρειάζεται να την χρησιμοποιούν... μιας τέτοιας νέας κοπέλας που εμπνέεται από την νοσταλγία των ονείρων της... καθώς γι' αυτήν η Ελλάδα είναι απλά ένα άπιαστο όνειρο... και δημιουργεί μουσικά υπερατλαντικά ταξίδια!
Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν την ρώτησα τι της λείπει τόσο έντονα στην Αμερική και πιστεύει ότι θα το βρει στην Ελλάδα μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ευθύτητα:
"Δεν είναι ότι δεν έχουμε μέρη να επισκεφτείς και να διασκεδάσεις... εδώ δεν έχουμε ανθρώπους... κανείς δεν σε καταλαβαίνει... οι Έλληνες είναι αλλιώς... είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!"
Όλα αυτά φυσικά γραμμένα σε λατινικούς χαρακτήρες, καθώς από μόνη της και μέσω του http://www.sharedtalk.com/ προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή μέσα της την γλώσσα του πατέρα της!
Ακούστε λοιπόν αυτή τη μελωδία και σκεφτείται τα λόγια της... "οι Έλληνες είναι αλλιώς... είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ"! Μήπως είναι καλύτερα τελικά που την Ελλάδα την ενσαρκώνει στο μυαλό και την καρδιά της; Μήπως αν την επισκεπόταν κάποτε κάτι να γκρεμιζόταν μέσα της... μήπως λέω εγώ... (;)
name: Ευτυχία Κωνστατίνου (Εytyxia Constantinou)
place: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (USA)

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

Ξεπλένοντας τις μνήμες...





Σήμερα βράδυ βγήκα γυμνός στη βροχή να ξεπλύνω τη σκέψη μου από τις απειλητικές μνήμες του χθες... μα χτίστηκαν ακόμα πιο σφιχτά... μετατράπηκαν σε λασπωμένα αγάλματα ανάξια... από αυτά που στοιβάζονται σε σκοτεινές αποθήκες μουσείων... περιμένοντας τη μέρα που θα βγουν στο φως... που θα κερδίσουν -έστω- μια κλεφτή ματιά κάποιου παρατηρητικού ά-τεχνου... τις μνήμες αυτές θέλω να τις θάψω βαθιά... σε μέρη άγονα... χωρίς ελπίδα να ξαναγεννηθούν... ονειρεύομαι να ξυπνάω κάθε πρωί χωρίς να θυμάμαι τίποτα από το χθες... κάθε τι να μου μοιάζει καινούργιο, πρωτόγνωρο... αυτό ζήτησα από τη βροχή... μα αυτή σταμάτησε και τότε ξημερώθηκα ντυμένος και στεγνός...
βροχή... μα για ποια βροχή μου μιλάτε;