Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

Ανταπόκριση στο κάλεσμα...

Ακόμα και αν η διάρκεια της επίσκεψής μου στο διαδικτυακό γίγνεσθαι είναι τόσο αβέβαιη όσο και η σχέση Κουκοδήμου- Νέας Δημοκρατίας θεώρησα καθήκον μου να ανταποκριθώ στο κάλεσμα της αγαπημένης μου (και όχι μόνον εμένα) Νεφέλης και να καταγράψω και εγώ (για την ακρίβεια να επικολλήσω) ένα ποίημα σε πείσμα θαρρείς της αντι-ποιητικής, αντι- ποιοτικής εποχής που ζούμε και ίσως ακόμη και εγώ να προωθώ πολλές φορές προκλητικά και απροκάλυπτα σαν γυναίκα που για να επι-ζήσει πουλά το κορμί της στους κανίβαλους... γιατί αυτό μου θυμίζει τούτη η ξύλινη έκφραση... βορά στα φρασίμια και στους ανθρωποφάγους... ξέφυγα μου φαίνεται... ίσως και εγώ να παρασύρθηκα στο ειδυλλιακό σεληνόφως της γυναίκας του Ρίτσου... με παρέσυρε εκείνη στη συνειρμική της αλλοφροσύνη... πνιγμένος λοιπόν στο πηγάδι της επιλογής μου, βρήκα σχοινί να με ανεβάσει και -μιας και τα σχοινιά ήταν τα αγαπημένα του- προτίμησα τη σκοτεινή νύχτα του, από τη σονάτα του σεληνόφωτος που αχνοφέγγει τις δικές μου νύχτες... ένα μόνον ποίημα λοιπόν από τον Μεγάλο παρεξηγημένο Κώστα Καρυωτάκη... πόσο με διαβάζει τούτος ο άνθρωπος σαν τον διαβάζω... δεν ντρέπομαι να ομολογήσω πως τα στοιχοπλεκτά του (ποιητική μου αδεία) με σκεπάζουν πολλές νύχτες όταν η σκέψη μου κρυώνει... όταν η ψυχή μου ξεγυμνώνεται...! Και σαν λέει και εκείνη ακόμα και αν ποτέ της δεν το εν-νόησε... Άφησέ με να έρθω μαζί σου...
Κώστας Καρυωτάκης
ΝΥΧΤΑ
Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή.
Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε
Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει
Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.
Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
κι αυτοί λέν πως έτριξε·
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.
Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη
που θα ’πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
και παίζουν οι λατέρνες.
Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες·
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θ' ακούνε
Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει.
Με τη σειρά μου προς-καλώ και εγώ τον φίλο μου νίκο και την ανηψιά μου μίνα και ελπίζω να ανταποκριθούν στο κάλεσμά μου, όπως και εγώ αποδέχτηκα την πρόσκληση από την κυρία Νefelomata!!!