Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Αθήνα: Η πόλη που αγαπάμε να μισούμε!








































Eίναι η πόλη που κανείς αγαπά να μισεί... είναι η πόλη που έχεις χίλια κακά να τις καταλογίσεις... κίνηση, απέραντο τσιμέντο, βρωμιά, καυσαέριο, έλλειψη πρασίνου και τόσα μα τόσα άλλα... όμως έχει ένα τέτοιο μαγικό τρόπο και με το που ο ήλιος δύσει, εκείνη να φοράει το καλό-βραδινό της φόρεμα και να αστραύτει μέσα στο πολύβουο σκηνικό της...
είναι η ίδια πόλη που ήταν και το πρωί, με την ίδια κίνηση, το ίδιο τσιμέντο, τα ίδια σκουπίδια... όμως όλα μοιάζουν τόσο μοναδικά όταν τα φώτα των δρόμων ανάβουν...

Την Αθήνα δεν την αλλάζεις με καμιά πόλη στον κόσμο γιατί πολύ απλά πουθενά αλλού δεν θα μπορούσες να ζήσεις ευτυχισμένος... η πόλη δεν γεννήθηκε τσιμεντένια και βρώμικη... έτσι την έπλασε ο κόσμος της, οι κάτοικοί της... θέλουμε συνέχεια να της βρίσκουμε αρνητικά σημεία... και ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο... όμως κοιτάζοντας αυτές τις εικόνες βλέπεις μια πόλη μοναδική... και οι εικόνες αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα... αυτό που βλέπουν! Και αυτό που βλέπουν είναι μια πόλη ιδιαίτερη... γεμάτη πλουραλισμό στοιχείων, χρωμάτων, εικόνων... 3,000 χρόνια στιβαγμένα σε μια λεκάνη που ασφυκτιά ανάμεσα στα ερείπια του χθες και στις απάνθρωπες οικοδομές του σήμερα! όμως ακόμα και έτσι το πάντρεμα τους μοιάζει ιδανικό... άρεγε γιατί να μην ισχύει και τώρα η έλξη των ετερωνύμων...???

Σταματήστε να πυροβολείτε την Αθήνα... είναι σαν να στοχεύετε τον εαυτό σας... είναι τόσα τα σημεία που κάνουν αυτή την πόλη μοναδική... ανοίξτε τα μάτια σας... τα βλέπετε καθημερινά... ΕΚΤΙΜΗΣΤΕ ΤΑ!!!

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Σκέψεις στο σκοτάδι...





Μην μπεις!
είναι σκοτάδι..
και το κερί σου θα το καταπιεί.
ξέρεις, είναι στιγμές που το χρειάζομαι,
είναι εκείνα τα όνειρα που στο φως το σκάνε
και με το σκοτάδι τα κρατάς φυλακισμένα.

Τις γνωρίζεις τις αλυσίδες της νύχτας.
Ναι, αυτές που δεν έχουν αντικλείδι.
Τα σιδερένια εκείνα βραχιόλια
που ξεγελούν την λευτεριά... ή την αιχμαλωσία;


.........................................................................................

Δεν ξέρω.. δεν ξέρω. κουράστηκα να σκέφτομαι!
Εδώ λοιπόν στο σκοτάδι μου ονειρεύομαι τσάμπα.
Στο φως τα όνειρα τα πληρώνεις, ξέρεις.
Γι' αυτό κ' κάθομαι εδώ για να γλιτώνω τα... έξοδα.
Την ερωτεύεσαι τη νύχτα και ξέρεις γιατί;
γιατί απλά δεν την βλέπεις.
Έχει μάθει να κρύβεται καλά μέσα στο αμείλικτο μαύρο
που εσένα σε κουράζει,
εμένα όμως με ξυπνάει!

Μην μπεις!
είναι σκοτάδι...
και το κερί σου θα το καταπιεί!
Τις ακούς που σέρνονται;
Τι ρυθμικά που ηχούν... κάθε βήμα και μια νότα!


Αποφάσισα να το βάψω εδώ μέσα.
Αυτές οι φωτεινές ρίγες από πάνω μου μ' ενοχλούν.
Θα πω στο φεγγάρι να τις σβήσει...
ξέρεις τι εκτιμώ πιο πολύ σε σένα;
Που κάθε βράδυ αν και το σιχαίνεσαι το σκοτάδι
μου κρατάς συντροφιά.
Αλλά σε κατάλαβα, το φοβάσαι κατά βάθος και ψάχνεις παρέα!

Είναι όμως σκοτάδι...
και το κερί σου θα το καταπιεί!
Όταν σηκώνομαι τις ακούς και συ 
ή εγώ τις φαντάζομαι;
Η βαριά μελωδία τους με κουράζει!
Είναι βαριά και μ' εμποδίζει.
Αύριο θα σου ανοίξω να μου τις βγάλεις.
Αλλά -όπως και χθες στο όνειρό μου
όταν έφθασα στου σπιτιού σου το ξέπορτο-...
το λουκέτο δεν άνοιγε χωρίς το αντικλείδι!

.........................................................................................................

Μα τι μου λες; Σου το είπα και πριν.
Οι αλυσίδες της νύχτας δεν έχουν αντικλείδι.
Γιατί κάνεις πως δεν ξέρεις;
Αφού βλέπω το πρωτότυπο που γυαλίζει στην αρμαθιά σου...
λυσ' το και βγάλε με από εδώ!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Ήχοι στο saxo-φωνο...


Πολλές φορές είναι να μην σε πιάσει μια τρέλα...! βέβαια δεν είναι καινούργια μου μανία το σαξόφωνο... αλλά υπόθεση παλιά... κασέτα παλιά για την ακρίβεια! γιατί σε μια παλιά κασέτα -στο saxo αμάξι- πρωτογνώρισα τον ήχο αυτού του ξεχωριστού μουσικού οργάνου... δεν με ταξιδεύει τίποτα περισσότερο από τον ήχο σόλο κομματιών, ειδικά, όταν είναι εκτελεσμένα από τον κορυφαίο του είδους κατ' εμέ Kenny G -και όχι προς θεού από ευκαιριακούς ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ του οργάνου, τύπου Β. Clinton κ.α.-
ρομαντικός, ταξιδιάρικος και ιδιαίτερος ήχος... τίποτα δεν με χαλαρώνει περισσότερο και με τίποτα δεν θα άλλαζα μια τέτοια μουσική υπόκρουση ένα ξάστερο βράδυ με φεγγάρι και θέα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης στο αγαπημένο μέρος του σπιτιού στην πόλη!

τώρα που οι εικόνες μου δεν περιλαμβάνουν πια ναυάγια, μπόχαλες και εξέδρες στο πόρτο...






Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Αυτό που 7300 μέρες σας φώναζα κρυφά...

Θυμάσαι άραγε την πρώτη σου γκρίζα τρίχα...; την πρώτη σου ρυτίδα που χάραξε το γαλάζιο πίνακα των ματιών σου που δεν μου κληρονόμησες...; βλέπεις σε κέρδισε εκείνη... στις 4 από τις 5 προσπάθειες ξεκάθαρα... στη μια το πάλεψες, αλλά λίγα κατάφερες!
- Ασπρίσαν τα μαλλιά σου γιάννη... μα κάθε σου ασπρισμένη τρίχα, κάθε χαρακιά στο πρόσωπό σου, κάθε γδάρσιμο στο χέρι σου μαρτυρά τη ζωή που πάλεψες, κατέκτησες και απλόχερα δώρισες... ούτε μία, ούτε δύο... αλλά πέντε φορές!
- Και εσύ πάντα δίπλα του... χρόνια τώρα να του γυρίζεις τους δείχτες του ρολογιού... να δίνεις τα πάντα για τους άλλους και ανταλλάγματα να μη ζητάς... ποιος -πες μου ποιος- μπορεί να ξεπληρώσει τι... το χθες, το σήμερα ή το αύριό σου... το αύριό ΤΗΣ-ΤΟΥ-ΤΗΣ-ΤΗΣ-ΜΟΥ...

και επειδή πέρασαν 20 χρόνια χωρίς να σας το ψιθυρίσω ποτέ... ευχαριστώ που με ξημερώσατε... που πάντα με βγάζετε από το σκοτάδι... που μου μάθατε το φως να αγαπάω...


τούτη την ανάρτηση την ανέβασα γιατί απλά ξέρω πως αυτοί για τους οποίους την δημιούργησα πιθανότατα δεν θα την διαβάσουν ποτέ...!!!

"για το πολύ του ολίγου"... που γράφει και κάποιος αγαπημένος πάτερ-ας!