Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Ένα βράδυ Πέμπτης στο Κολωνάκι...





Χθες πήγα στο παγκάκι μας... ήταν μοναχικό και δακρυσμένο... το διπλανό μου μαρτύρησε πως έκλαιγε μέρες ολόκληρες... όταν το πλησίασα είπε πως προδώσαμε τους όρκους του... έτριξε θυμωμένο... όχι άλλα ξενυχτισμένα καλοκαίρια... τέρμα οι φεγγαρόλουστες υποσχέσεις... εδώ θα βρέχει αιώνια...
ναι... το αμίλητο εκείνο ξύλο ξαφνικά απέκτησε μιλιά και τα λόγια του μαχαίρωσαν τη σκέψη μου... πιο 'κει μια χούφτα στάχτες οι αναμνήσεις σκορπίζονταν στο χθες βιαστικά να μην τις μαζέψει το σήμερα... ακόμη και το ημερολόγιο που είχαμε καρφώσει δεν διαβάζει πλέον καλοκαίρια... γίναν μου είπε sos οι χειμώνες...
και τότε με σκισμένες εικόνες πήρα το δρόμο του γυρισμού... δεν σου είπα αμέσως τι αντίκρυσα για να μην σε διαλύσω... έπρεπε όμως να το μάθεις από τα δικά μου τσακισμένα, προδωμένα χείλη... δεν ήθελα να στο ψιθυρίσουν κακοπροαίρετα οι σκιές που κρυφοκοίταγαν... γιατί αυτές δεν κοιτάζουν ποτέ κατάματα... πάντα στην πλάτη καρφιτσώνονται και σ' ακολουθούν... να μάθουν το κάθε βήμα σου... και από εκεί να μαρτυρήσουν ξεδιάντρωπα τις διαδρομές τους...
γι' αυτό σου τα ομολόγησα εγώ... για να σκουπίσω με τις τύψεις μου τα δάκρυα της δικιάς σου απογοήτευσης... με την ελπίδα πως θα εξαγόραζα τη συγχώρηση, με ένα ποτό στο δήθεν εκείνο cafe'... της οδού Σκουφά...!