Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Συγγνώμη που ποτέ δεν μπόρεσα...!



Συγγνώμη αν το όνειρο το μετέτρεψα σε εφιάλτη... αν το παραμύθι το παράλλαξα... συγγνώμη που για άλλη μια φορά δεν στάθηκα στο ύψος... αλλά στο βάθος... μου έδωσες τα πάντα... σου πήρα τα πάντα... δεν σου έδωσα τίποτα... και αν κάτι στα κρυφά σου δάνεισα... δώστο μου πίσω και εγώ θα σου επιστρέψω τη ζωή σου... μια για πάντα... μαζί με ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ!!!




5 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Ξανακαλωσήρθες αγαπητέ! Έλειψες από την Μπλογκόσφαιρα. Ελπίζουμε να μείνεις.
Καλό το ποστάκι σου, με ποιοτική προοπτική.
Ως προς τις φωτογραφίες, θα προτιμούσα δικές σου, εννοώ τραβηγμένες με τον δικό σου φακό (όταν αποκτήσεις), με τη δική σου οπτική, οπότε θα μπορούμε να μιλάμε για δημιουργία από μέρους σου εικόνας και κειμένου.

The Blue είπε...

Πιστέψτε με το συγκεκριμένο post δεν έχει καμιά προοπτική... μακάρι ποτέ να μην το αναρτούσα... δεν είναι σημάδι επιστροφής μου, αλλά απολογισμού! Ευχαριστώ πολύ πάντως για το σχόλιό σας!

Roadartist είπε...

μου αρεσαν οι φωτο πολυ :)

The Blue είπε...

@ roadarist καλώς ήρθες... σ' ευχαριστώ!

κοριτσακι είπε...

Θα ‘θελα να σou διηγηθώ μια αρχαία ιστορία
Για κάποιο λόγο καλό να γίνει αφορμή
για κάτι απλό και πλούσιο μαζί.....

Κι είναι ιστορία έρωτα και μανιασμένου πάθους
Τέτοιου που δεν εγνώρισε η ανθρώπινη φυλή

Ήλιο το νέο λέγανε την νεαρά Σελήνη
Που μυθική είχε ομορφιά(ακριβωσ)
Μα η κοινωνία τον έρωτα να ανθίσει δεν αφήνει
Κι όλοι να τους χωρίσουνε βαλθήκανε με βία

Μα ο θεός ο σπλαχνικός τ’ άδικο δεν αφήνει
Κι απάλλαξε τους νέους απ’ τα ανθρώπινα δεσμά
Άστρο τον Ήλιο έκανε Φεγγάρι τη Σελήνη
Θαρρώ πως είναι ακόμα εκεί ψηλά...

Και συναντιούνται στα κλεφτά λίγο μετά τη δύση
Για ένα φιλί στα πεταχτά.....


********Μα ο Ήλιος βλέπεις δεν μπορεί μόνη να την αφήσει
Κι ολονυχτίς φωτίζει την ξανθή της ομορφιά****************


για τισ φωτογραφιεσ μασ......