Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Συγγνώμη που ποτέ δεν μπόρεσα...!



Συγγνώμη αν το όνειρο το μετέτρεψα σε εφιάλτη... αν το παραμύθι το παράλλαξα... συγγνώμη που για άλλη μια φορά δεν στάθηκα στο ύψος... αλλά στο βάθος... μου έδωσες τα πάντα... σου πήρα τα πάντα... δεν σου έδωσα τίποτα... και αν κάτι στα κρυφά σου δάνεισα... δώστο μου πίσω και εγώ θα σου επιστρέψω τη ζωή σου... μια για πάντα... μαζί με ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ!!!




Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

Για το μπλε που αλόγιστα ξοδεύεις...







Νύχτωσε ξανά...! άλλη μια φορά αναγκάζομαι να μείνω στο σκοτάδι... χωρίς κανένας να με ρωτήσει αν το αντέχω... ποτέ δεν Σε πείραξε αν ο ήλιος που ξημέρωνες με τύφλωνε... αν το φεγγάρι που νύχτωνες με απέλπιζε... ποτέ δεν αρκέστηκα στο συγκαταβατικό ημίφως της σελήνης Σου... αν αυτή την έπεισες πως της είναι αρκετό... εγώ δεν πρόκειται να Σε ακολουθήσω... γι' αυτό έχτισα τόσες πέτρες ενωμένες... για να κρύβω το αψεγάδιαστο σκηνικό Σου... αυτό που οι άλλοι αποκαλούν θαύμα Σου... αυτό που εγώ μου επιτρέπεται να αμφισβητώ... γιατί εδώ σε πείθουν πως έχεις το δικαίωμα να λες και να είσαι τα πάντα... να αμφισβητείς, να μηδενίζεις, να απορρίπτεις... και αυτά θυσία στο βωμό της δικής Σου γενναιοδωρίας... και όταν τα βράδια Σου ζητώ να εμφανιστείς για να μας πάψεις... συνεχίζεις να δηλώνεις ανυπόταχτα απών... τότε και εγώ θα κρύβω από τα μάτια μου τον ουρανό Σου... αυτόν που για πολλούς σε ενώνει με τον κόσμο Σου... ενώ για μένα Σε απομακρύνει περισσότερο...!
"Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε..." Οδ. Ελύτης
και εγώ θα προσθέσω: αν όντως ξοδεύεις τόσο μπλε, εγώ γιατί ειπράττω μόνο μαύρο...?

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Tο νησί της καρδιάς μου...



Δε φταίω εγώ, δε φταις εσύ

μπορεί να φταίει το νησί

μας μάγεψε,

μας πήρε τα μυαλά



Το μπλε της θάλασσας μεθάει

το άσπρο των νησιών μας πάει

μας έδεσε για πάντα μας κρατάει



Σ' αυτή την πόλη την τρελή

πού να το είχα φανταστεί

δεν είσαι αυτή που γνώρισα εκεί



Θυμάμαι εκείνο το νησί

που ο έρωτας για πάντα ζει

κι εμείς οι δυο τον ζήσαμε μαζί



Μη μου μιλάς για καλοκαίρια

για ακρογιαλιές και αστέρια

πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ' αγαπάς



Αλλού εσύ, αλλού εγώ

δεν έχω χρόνο να σε δω

βρισκόμαστε μονάχα Κυριακές



Και είναι τόσο ειρωνικό

πως μ' αγαπάς και σ' αγαπώ

μα στο θυμίζουν κάποιες διακοπές



Μη μου μιλάς για καλοκαίρια

για ακρογιαλίες και αστέρια

πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ' αγαπάς



Αγάπες καλοκαίρινες

που είστε τόσο δυνατές

χαθήκατε στης πόλης τα στενά



Η θυμησή σου δυνατή

η παρουσία σου στεγνή

στη σκόνη αυτού του δρόμου θα χαθεί



Μη μου μιλάς για καλοκαίρια

για ακρογυαλιές και αστέρια

πες μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ' αγαπάς...