Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Αγωνιώδεις κραυγές σιωπής...










Ζητώ με κραυγές απελπισίας να πάρω πίσω το φως που θα ξαναζωντανέψει τις ασπρόμαυρες εικόνες μου... αυτό που θα χρωματίσει το σκοτεινό φόντο του πίνακά μας... θα σου ζητήσω ξανά να με ακολουθήσεις... για σένα άλλωστε έστρωσα τα μονοπάτια μου με φτερά για να τα πετάξεις... τα βήματά μου τα τάισα άλογα για να σε ακολουθούν... το σκοτάδι μου το ξάσπρισα για να μπορείς να βλέπεις... τη βροχή του τοπίου μου χρωμάτισα με ήλιους στεγανούς... στον πόνο του κορμιού μου αγόρασα χάπια αθανασίας... για σένα προσέλαβα στα καταθλιπτικά μου βράδια παλιάτσους ευτυχίας...
Κρίμα βέβαια που σε είδα να φεύγεις κρυφά με το φως των εικόνων μου... ενώ εσύ ποτέ δεν κατάλαβες πως τίποτα για σένα δεν θα άλλαζα... τα άφησα όλα πνυκτικά όπως ήταν... όπως εγώ έχω μάθει να ζω... γιατί εσύ έχεις μάθει να κρίνεις μονάχα από αυτό που βλέπεις, ενώ εγώ να βλέπω και αυτό που οι συνθήκες δεν μου επιτρέπουν να κρίνω...

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Είδωλα στο σκοτάδι...






Καταθλιπτικά είδωλα μοναξιάς... βλέμματα που θαρρείς ότι προσπαθούν να δουν βαθύτερα από το σκληρό και ρεαλιστικό τζάμι του καθρέφτη... να εξερευνήσουν κόσμους που δεν προσφέρονται στις αντανακλάσεις του.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Δακρύζοντας...
























Ο ουρανός χθες δάκρυσε... μου έστειλε μήνυμα ότι ο ήλιος χάθηκε πίσω από τα σύννεφα... επειδή η Σελήνη του εξαφανίστηκε... δεν βγήκε χθες να της χαρίσει το φωτεινό του φιλί... τι και αν πάντα τον ξελόγιαζε κλέβοντάς του τη λάμψη για μια ολόκληρη νύχτα... χ8ες μάλλον δεν το χρειάστηκε το φως του... δυο αστέρια μαρτύρησαν πως δεν κοιμήθηκε στον ίδιο ουρανό...
Το φεγγάρι δεν άναψε απόψε, ο ήλιος δεν ξημέρωσε ποτέ και τα σύννεφα συνέχισαν να κρύβουν από τους ανθρώπους τα παρασκήνια τ' ουρανού... το μόνο που δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν ήταν τα δάκρυα του Θεού... μούσκεψαν και έσταξαν στη γη...
Μα την επόμενη κιόλας μέρα ο θίασος ανέβηκε κανονικά... η αυλαία άνοιξε ξανά, ο ήλιος φάνηκε και η Σελήνη τον διαδέχτηκε στη σκηνή... ακολούθησαν πιστά και πάλι το σενάριο του Θεού... Και σαν καλοί ηθοποιοί δεν άφησαν να φανεί ο πόνος και η προδοσία... φώτισαν πειστικά και χθες... και όμως τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο... το φεγγάρι από εκείνη τη μέρα φωτίζει πάντα ελάχιστα... με όση λάμψη κατάφερε να κλέψει από τον ήλιο, με όσο φως εκείνος της επέτρεψε να κρατήσει... για να επιβιώσει...
Άλλωστε οι άνθρωποι είμαστε πολύ εύκολο κοινό για να καταλάβουμε... !
τις φωτογραφίες τις δανείστηκα από τους σκοπευτές τους... το κείμενο το δανείστηκα από... το μυαλό μου!