Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2007

The show must go on...!


Όταν ο πατέρας του τον συνέστησε στις ακαδημίες της West Ham και ενώ εκείνος διέπρεπε με την φανέλα των "σφυριών" δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι ο γιος του, το επαρχιωτόπουλο από το Romford της Αγγλίας, θα έφθανε στο ανώτατο επίπεδο σε παγκόσμια κλίμακα. Ίσως γιατί σπάνια το αντίγραφο ξεπερνά σε ποιότητα το πρωτότυπο. Μεγάλος μύθος όπως αποδείχτηκε! Η αλήθεια είναι βέβαια πως τα χρόνια που πέρασε στους ''Hammers'' δεν ήταν και τα καλύτερα για τον Άγγλο διεθνή. Τα προβλήματα με τους εκάστοτε προπονητές της ομάδας, αλλά πάνω από όλα με την εξέδρα ήταν κατασταλτικοί παράγοντες που δεν επέτρεψαν στον Frank John Lampard Junior να αναδείξει το αναμφισβήτητα τεράστιο ταλέντο του. Ο δανεισμός του στη Swansea άλλωστε έκανε πολλούς να σκεφτούν ότι πολύ απλά δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του ονόματός του. Ο K. Bates ήταν από τους λίγους που δεν το ενστερνίστηκε αυτό και έτσι η γενική του μετριότητα φάνηκε να λαμβάνει τέλος με την μετεγγραφή του σε μια εκ των μισητών συμπολιτισσών, στην Chelsea του Claudio Ranieri, το 2001. Και όντως από εκείνη τη στιγμή ο αγαπημένος Franky της "μπλε" εξέδρας δεν κοίταξε πίσω! Η ουσιαστική και πιο καθοριστική ωστόσο συγκυρία της ποδοσφαιρικής του έκρηξης, υπήρξε ο ερχομός του Πορτογάλου μεταφραστή από τοSetubal, του "πολύ" Jose Mourinho. Ο νέος τεχνικός των "δυτικολονδρέζων" από την πρώτη στιγμή έστησε τη νέα -ονειρική- του ομάδα με άξονα τον εξαιρετικό άγγλο μέσο, από τα πόδια του οποίου ξεκινούσε κάθε "φαρμακερή" αντεπίθεση των "μπλε". Η ηγετική του ικανότητα, η εξαιρετική φυσική του κατάσταση, η γρήγορη σκέψη και εκτέλεση, αλλά και η θαυμάσια τεχνική του (σπάνιο φαινόμενο για βρετανό ποδοσφαιριστή), τον κατέστησαν "άρχοντα" της μεσαίας γραμμής της καλοστημένης μηχανής της Chelsea. Η σύζευξή του με τον διεθνή γάλλο Claude Makelele υπήρξε καθοριστική για την αποδοτικότητά του που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο την χρονιά 2004- 05, οπότε και στέφθηκε πρωταθλητής Αγγλίας για πρώτη φορά στην καριέρα του, ενώ παράλληλα βραβεύτηκε με τον τίτλο του καλύτερου παίχτη της Premiership, γεγονός που εκτίναξε την τιμή του στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο στα ύψη. Την επόμενη κιόλας χρονιά, ο media- friendly Jose Mourinho τον ανακύρηξε δημόσια ως τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο, καλύτερο ακόμη και από τον βραζιλιάνο super star της Barcelona, Ronaldinho, που συγκέντρωνε τα φώτα της δημοσιότητας εκείνη την περίοδο. Πολλοί τον έκριναν αυστηρά γι΄ αυτόν τον χαρακτηρισμό, άλλοι πάλι απλώς αρκούνταν στο ουσιαστικό παιχνίδι του Άγγλου διεθνή, εν αντιθέση πολλές φορές με το αντίστοιχο του Βραζιλιάνου μεσοεπιθετικού. Οι επόμενες δύο χρονιές τον βρήκαν πρωταθλητή για δεύτερη συνεχή φορά την περίοδο 2005- 06 και κυπελλούχο Αγγλίας την επομένη (2006- 07). Με όχι εξίσου εντυπωσιακές, (όπως το 2004- 05), αλλά γεμάτες ποιότητα και ουσία χρονιές συνέχισε την ηγετική του παρουσία στην μεσαία γραμμή των "λιονταριών", καθιστώντας μάλιστα τον εαυτό του πρώτο και δεύτερο σκόρερ της ομάδας του αντίστοιχα, για κάθεα γωνιστική περίοδο. Και μετά το απόλυτο κενό...! Αρχικά υπήρξαν φήμες για επικείμενη μετεγγραφή του σε ομάδα της Ιταλίας & συγκεκριμένα στην "Μεγάλη Κυρία" του Campionato. Φήμες που πολύ γρήγορα διαψέυστηκαν από την διοίκηση και τον ίδιο τον παίχτη, καθώς ήδη το κλίμα πάνω από το Chelsea Village ήταν βαρύ. Και ενώ τα γκρίζα ή για την ακρίβεια τα "bianconeri" σύννεφα πάνω από τον σύλλογο της Fulham Road SW6 φάνηκαν να διαλύονται, η πολυσυζητημένη αναπροσαρμογή του συμβολαίου του Frank Lampard συνεχώς αναβαλόταν. Και πάλι όμως τότε ο ποδοσφαιριστής αυτοπροσώπως καθησύχασε τους φιλάθλους των "μπλε", υπόσχοντάς τους παραμονή του στο Λονδίνο. Αντιθέτως, οι σειρήνες της μεταγραφολογίας δεν κόπασαν και το άγχος των "Pensioners" επίσης. Το τέλος ήταν μάλλον κοντά...! Ξημερώματα στην αγγλική πρωτεύουσα και οι φήμες για ναυάγιο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ διοίκησης και παίχτη δεν άργησαν να εξαπλωθούν και να σκάσουν σαν βόμβα στον ευρωπαϊκό τύπο. 180.000 ευρώ την εβδομάδα (αν τα δημοσιεύματα αληθεύουν) δεν ήταν αρκετά για να καλύψουν τις φιλοδοξίες του F. L., ο οποίος έχει δικαίωμα εξαγοράς του συμβολαίου του με την Chelsea διαρκείας 2 επιπλέον ετών. Τα υπόλοιπα γνωστά... και πάλι επίσημη διάψευση του manager του παίχτη και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται...! Κανείς δεν γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί τελικά, ακόμα και τώρα που όλα μοιάζουν να έχουν ηρεμήσει... Αν οι δρόμοι των Chelsea και Frank Lampard χωρίσουν εδώ, ή αν ο τελευταίος τιμήσει το υπόλοιπο του συμβολαίου του, που τον δεσμεύει (έστω ανεμικά) με την ομάδα που τον ανέδειξε και που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, αγαπά...! Όποια πάντως και αν είναι η κατάληξη, ο αγαπημένος "Franky" των μπλε κερκίδας θα παραμείνει στις καρδιές και τις μνήμες όλων αυτών που αγαπάμε τούτο το σύλλογο, γιατί ακόμη και αν δεν υπήρξε ποτέ γέννημα- θρέμμα δυτικολονδρέζος, οι σημαίες παραμένουν στον ιστό τους, είτε αυτές στέκουν ψηλά, είτε μεσίστιες, απλά για να κυματίζουν... και στους ρομαντικούς του αθλήματος να θυμίζουν...!!!
The show must go on!!!

1 σχόλιο:

mina είπε...

ti foto einai aytes re paidaki m????8eikes 8eikes!!!!!!! alla einai na to xei kiolas o allos!!!!!!!!!!!!!!!!!! prepei omws na valeis kai ayth me thn opoia ton gnwrisa! 8hmase summer04h05 htan???sthn epifania ergasias t PC s ola ta lefta!!!!