Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Έλα, κάθισε δίπλα μου...

 

Τα ευχαριστώ που σου χρωστώ
και ποτέ δε μου ζήτησες
-να ξέρεις-
Τα έχτισα μέσα μου προτού στα ξεστομίσω.

Θωράκισα όσα χτίσαμε στα γρήγορα,
να μας χαρίσω διάρκεια.

Άλλωστε στο μέτρημα
το χθες προσπεράσαμε.

Η καρδιά δε χτυπάει δυνατά στα πολλά.
Όσα ζητάει να πει και ν’ ακούσει 
σε δυο λέξεις πάντα χωράνε.

Σε ευχαριστώ,
Σε χρειάζομαι,
Σε αγαπάω…

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Λόγω ημέρας...




Εκεί που σκάψανε τα χέρια σου τη γη
και σπείρανε χωράφια
μ’ ενός χεριού τα δάχτυλα
στο τέλος καρπολόγησες.

...........................

Σήμερα σ’ ένα παράθυρο 
η σκέψη σου παραβγαίνει 
των εποχών το σεργιάνι.

Κι αφού τ’ άπληστα μάτια σου για μήνες
τον ίδιο πίνακα χορτάσουν,
στα πρώτα εαρινά καλέσματα
πάνω του νυχοπατάς.

Το μόχθο σου βιάζεσαι να κάνεις μοιρασιά
στα πέντε σου τα δάχτυλα
που η φύση εξαρχής σμίλεψε άνισα.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Στη Σοφία...

              
                                                                                                 Στη Σοφία...

Στις παγωμένες χώρες του Βορρά
ακολούθησες το πεπρωμένο σου
και βρήκες τον έρωτα-συμπαραστάτη
στα δύσκολα που σου φύλαγε η κούνια σου.

Μικρή στης εκκλησιάς τα στασίδια
υπάκουες στου παπά τα παραγγέλματα·
σαν έψελνε «Σοφία Ορθή» στεκόσουν στα πόδια
που χρόνια μετά σε πρόδωσαν.

Μα είναι που ο Θεός
ρίχνει το βάρος σ' ώμους άλκιμους.
Σαν η δύναμη από τ' άκρα σου
να βρήκε διέξοδο στις πλάτες σου.

Μια ρόδα η ζωή, 
βρήκες όμως τρόπο
και ισορρόπησες...

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Απόβραδο στ' αστέρια...



Τα χέρια που σου 'δειξαν τα πρώτα σου βήματα 
θα τα οδηγείς εσύ από σήμερα. 

Είναι σειρά σου να τους μάθεις να στέκονται.

Εδώ θα μείνει για πάντα απόβραδο. 

Στέλνε καμιά ηλιαχτίδα στα κρυφά
όταν θα κρύβουν τα σύννεφα τη θέα σου.
Όταν εκεί κάτω θα τους πνίγει η βροχή.

Αλλιώς αναβόσβηνε πριν ξαπλώσεις τ' αστέρια,
μήπως και πιάσει η ευχή!

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Mηterra



10 χρόνια μας χωρίζει η ίδια θάλασσα,
άλλες φορές ωκεανός κι άλλες ρηχό ποτάμι.

Δε με κράτησες σφιχτά εξ' αρχής
και έτσι κολύμπησα ανενόχλητα.

Προγονικό μου χώμα
το τελευταίο το βήμα εσύ να το δεχτείς.

Λησμονημένο και άσωτο,
μα σε σένανε πρωτοπερπατημένο.

Και αν Εκείνοι γυρισμό σου τάξανε 
μα τον όρκο τους τον πάτησαν 

-εγώ σ' αυτό θα τους νικήσω-

Δεν ένιωσα αγάπη ποτέ μου περισσότερη,
μον' όταν άρχισαν οι λόφοι σου στα μάτια μου να σβήνουν.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Η "γενοκτονία της αισθητικής" στην αρχιτεκτονική της Αθήνας




Αν κάτι λατρεύω να παρατηρώ σχολαστικά είναι η αρχιτεκτονική των κτηρίων* σε όποιον τόπο και αν βρίσκομαι. Η Αθήνα είναι για πολλούς μια παρεξηγημένη πόλη μιας και το συνονθύλευμα αρχιτεκτονικών τάσεων που τη χαρακτηρίζει ξενίζει εκ πρώτης όψεως τον παρατηρητή. Όχι τόσο τον Έλληνα, καθώς μεγαλειώδης αστική αρχιτεκτονική πχ. κεντροευρωπαϊκού τύπου δεν υφίσταται σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα για να φέρει το μέτρο σύγκρισης μέσα του. Σίγουρα όμως η γκρίζα πολυκατοικία της μεταπολεμικής περιόδου απογοητεύει και τον πλέον απαίδευτο. 
  Υπάρχουν γωνιές που πραγματικά μπορείς να ερωτευτείς στην πρωτεύουσα, όπως η γραφική Πλάκα και οι γύρω αρχαιολογικοί της χώροι, ο Λυκαβηττός, οι πεζόδρομοι Αρεοπαγίτου- Αποστόλου Παύλου, το Θησείο κτλ. και άλλες (οι περισσότερες δυστυχώς) που θα ήθελες να εξαφανιστούν συθέμελα. Κοιτώντας σήμερα τα -τόσο αντιαισθητικά στα μάτια μου- δημόσια κτήρια των προηγούμενων δεκαετιών με τις αυστηρές τετραγωνισμένες/ παραλληλόγραμμες προσόψεις κατασκευασμένες από γυαλί, αλουμίνιο και μάρμαρο, καθώς και τις δοκούς σε σχήμα «Ι» στη βάση τους σκέφτομαι ότι κάποτε αυτές οι κατασκευές υπήρξαν επαναστατικές και δημιουργήθηκαν με το πρόσχημα του συγχρονισμού της πόλης με την υπόλοιπη Ευρώπη. 
  Το μαζικό έγκλημα που διαπράχθηκε τις δεκαετίες '50-'80 στην αρχιτεκτονική δομή της πόλης πρόκειται ουσιαστικά για μια «γενοκτονία της αισθητικής». Τα εντυπωσιακά κτήρια της νεοκλασικής Αθήνας, της μοντέρνας αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του '20, της Αρ Ντεκό και του εκλεκτισμού αντικατέστησαν η «αντιπαροχή» και η «μοντέρνα πολυκατοικία» που αφάνισε ουσιαστικά το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Η αδηφάγα μπουλντόζα ισοπέδωσε κτίσματα μοναδικής αισθητικής για να υψωθούν στη θέση τους αμέτρητα κατασκευαστικά απορρίγματα που στέρησαν από την πόλη την αίγλη της προπολεμικής περιόδου. Η Αθήνα βιάστηκε να «εξευρωπαϊστεί» και για άλλη μια φορά η βιασύνη έφερε προχειρότητα και μόνιμες αλλοιώσεις. 
  Κοιτάζοντας ένα από αυτά τα κτήρια σκέφτομαι ότι όταν ανεγέρθηκε απαστράπτον και δυναμικό αντιμετωπίστηκε από τους Αθηναίους ως επιστέγασμα της σύμπλευσης της πόλης με τις υπόλοιπες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης. Και αναρωτιέμαι· έτσι άραγε το αξιολογούσε και ο τότε παρατηρητής ή είναι στρεβλή η ιδέα που επικρατεί σήμερα; Μπορούσε ο Αθηναίος να αναγνωρίσει το έγκλημα που συντελούταν μπροστά του ή όντως ένιωθε ότι η ποιότητα ζωής του και της πόλης γενικότερα ανέβαινε επίπεδο; 
  Ότι και αν ίσχυε τότε, η συγκεκριμένη επικρατούσα αρχιτεκτονική τάση του κέντρου της Αθήνας σήμερα απογοητεύει και αποτελεί ερώτημα αν οι επόμενες γενιές θα μπορέσουν να την εκτιμήσουν διαφορετικά και εν τέλει να την αγαπήσουν…

Για το τέλος ας δούμε μερικά «ατιμώρητα εγκλήματα»· Κτήρια που κατεδαφίστηκαν εν μία νυκτί.


Ξενοδοχείο "Ακταίον" στο Φάληρο. Η κατεδάφισή του αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του νεοελληνικού πολιτισμού μας.
Το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών στην πλατεία Κοτζιά σε σχέδια του Τσίλερ. Κατεδαφίστηκε από τον τότε δήμαρχο Κ. Κοτζιά, καθώς περιόριζε τη θέα από το γραφείο του. Η ελληνική πολιτεία αποφάσισε να μετονομάσει την πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως σε Κοτζιά προς τιμήν του (!).
"Βίλα Μαργαρίτα" στη συμβολή των οδών Κηφισίας και Μεσογείων.


Μέγαρο Πεσμαζόγλου στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Σοφίας και Ηρώδου Αττικού.
Οικία Τσοποτού στη γωνία Πειραιώς και Μενάνδρου. Πίνακας του Ν. Εγγονόπουλου.
 
Και εκατοντάδες ακόμα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα που χάθηκαν από χέρια ανθρώπινα.

*H ετυμολογία της λέξης κτίριο αμφισβητείται, καθώς προϋποθέτει την μη υπαρκτή παραγωγική κατάληξη -ριο. Η ορθή γραφή είναι με –η- και όχι με -ι- κατά τους γλωσσολόγους (λχ. Γ. Μπαμπινιώτης).

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Ζακυνθινή Χριστουγεννιάτικη Κουλούρα



«Στη Ζάκυθο, βλέπετε, όπου είχα μεγαλώσει, την παραμονή των Χριστουγέννων το βράδυ, κόβουν με πομπή κάποια κουλούρα. Αντιστοιχεί με τη βασιλόπιτα που κόβουν εδώ την Πρωτοχρονιά -κομμάτι ονομαστικό για τον καθένα, φλουρί για τον τυχερό, και καθεξής, -αλλά δε μοιάζει και καθόλου. Άλλη πάστα, άλλη ζύμη, άλλη όψη, άλλη γεύση, άλλη μυρωδιά (…)» 

Γρ. Ξενόπουλος, Κάποια Χριστούγεννα, Αθήνα 26 Δεκεμβρίου 1925

Το κόψιμο της «χριστοπαραμονιάτικης κουλούρας» παραμένει στο μυαλό μου ως η πιο όμορφη χριστουγεννιάτικη ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια, όχι μόνο για την τελετουργία της, αλλά πάνω από όλα για την οικογενειακή συνάθροιση που την συνοδεύει. Ποτέ δεν κόβεται πριν τις 7 το απόγευμα και φυσικά ποτέ πριν μαζευτεί όλη η οικογένεια στο σπίτι.

Ένα παμπάλαιο έθιμο που οι ρίζες του χάνονται στους αιώνες τελείται κάθε χρόνο παραμονή Χριστουγέννων σε κάθε σπίτι της Ζακύνθου. Στη Ζάκυνθο άλλωστε τα Χριστούγεννα γιορτάζονται πάντα εντονότερα από την Πρωτοχρονιά εν αντιθέσει με την υπόλοιπη Ελλάδα, ίσως λόγω των δυτικών επιρροών της. Λίγες ώρες λοιπόν πριν τη γέννηση του Χριστού σε ένα τραπέζι λιτό, λόγω της νηστείας των προηγούμενων ημερών με το κόκκινο καρό τραπεζομάντηλο στρωμένο και τα πιάτα σε αναμονή, πραγματοποιείται η ομορφότερη ιεροτελεστία των ημερών.

Βέβαια για την νοικοκυρά του σπιτιού η δουλειά έχει ξεκινήσει αρκετές ώρες πριν, με το ζύμωμα της κουλούρας. Μέσα σε μια ξύλινη σκάφη αναμειγνύονται αλεύρι ψιλοκοσκινισμένο μαζί με λάδι, κρασί και πολλά αρωματικά βότανα, καρύδια, σταφίδα και όλα αυτά αφού ζυμωθούν μας δίνουν το γευστικότερο ψωμί του κόσμου, τη μυρωδάτη κουλούρα. Η συνταγή ελάχιστα διαφέρει από νοικοκυριό σε νοικοκυριό, ωστόσο της μάνας μου στο μυαλό και στην καρδιά μου είναι πάντα η καλύτερη. Μόλις μπουν οι τελευταίες πινελιές θα τοποθετηθούν τέσσερα καρύδια στα σημεία του σταυρού και θα πασπαλιστεί με σουσάμι. Φυσικά δεν παραλείπεται ποτέ το «ηύρεμα», το φλουρί το οποίο θα τύχει στον ευνοημένο της νέας χρονιάς. Ακολουθεί ψήσιμο είτε σε ξυλόφουρνο, είτε για εμάς που δεν διαθέτουμε στην ηλεκτρική μας κουζίνα.

Μόλις λοιπόν μαζευτούμε όλοι και φτάσει το βράδυ έρχεται η ώρα για το κόψιμο της κουλούρας. Στην κατσαρόλα έχει ήδη βράσει το μπρόκολο ή αλλιώς μπροκολίνα το οποίο σερβίρεται με λεμόνι, ελιές και κρεμμύδι. Ακόμη και αν η έντονη μυρωδιά του μια αναστάτωση την προκαλεί, παραμονή Χριστουγέννων δίχως μπροκολίνα βραστή δε νοείται.

Δίπλα από την αναμμένη εστία του σπιτιού βρίσκονται τοποθετημένα με θρησκευτική ευλάβεια το ποτήρι με το λάδι και το κρασί και η εικόνα της Παναγίας με τον μικρό Χριστό. Εκεί ο πατέρας κρατώντας την κουλούρα μας καλεί να συμμετέχουμε στο δρώμενο. Αφού ακουμπήσουμε όλοι τα χέρια μας πάνω της, εκείνος τη σταυρώνει τρεις φορές με ένα ματσάκι από φύλλα πορτοκαλιάς και χύνει πάνω της  το λαδόκρασο, ψάλλοντας το γνωστό απολυτίκιο «Η Γέννησις σου Χριστέ...», καλώντας μας να ψάλλουμε μαζί του. Πάντα θυμάμαι να γελώ σ’ αυτό το σημείο κοιτώντας επίσης τα αδέλφια μου που αντιμετώπιζαν με την ίδια ελαφρότητα τη στιγμή. Πόση αφέλεια -για τον πατέρα μου ίσως και προσβολή- που όμως και αυτή φαντάζει τόσο αθώα στην ανάμνησή μου.

Μόλις η ιεροτελεστία τελειώσει ο αδελφός μου με το τουφέκι του πυροβολεί στον αέρα όπως επιτάσσει το έθιμο. Τα «σμπάρα» συμβολίζουν την χαρμόσυνη είδηση ότι στο σπίτι αυτό γεννήθηκε ήδη ο Χριστός. Η κουλούρα επιστρέφει στο τραπέζι κι εκεί η πάντα συγκινημένη μάνα αρχίζει να κόβει τα κομμάτια. Το πρώτο ανήκει στον Χριστό, το δεύτερο στον φτωχό, το τρίτο στο σπίτι και μετά στα μέλη της οικογένειας στα οποία διανέμεται κατά σειρά ηλικίας. Ένα για κάθε γονιό, για τα αδέλφια μου -και έχω και μπόλικα-, ένα για μένα, για τους γαμπρούς, τις νύφες και τα αγαπημένα μου ανίψια. Και κάθε χρόνο θυμάμαι το κομμάτι της νόννας μου, πριν ακόμα φύγει.

Στη συνέχεια αρχίζει το κυνήγι του φλουριού. Σπάνια αξιοκρατικά δοσμένο, καθώς πάντα υπάρχει ένα μικρό παιδί στο σπίτι που η λαχτάρα του υπερνικά το θέλω το δικό μας. Ύστερα και από αυτήν τη διαδικασία ακολουθεί το δείπνο και οι οινοποσίες. Κόκκινο κρασί ζακυνθινό για να ευφρανθεί η καρδιά, βραστό μπρόκολο και κουλούρα ζεστή και ολόφρεσκια. Όλα νηστίσιμα καθώς τα Χριστούγεννα ακόμη δεν έφθασαν.

Η παραμονή των Χριστουγέννων συμβολίζει πολλά για τους Ζακυνθινούς που διατήρησαν την ορθόδοξη πίστη τους παρά το γεγονός ότι συνυπήρξαν με καθολικούς δυτικοχριστιανούς μέσα στους αιώνες. Η επόμενη μέρα, εκείνη των Χριστουγέννων, μόλις επιστρέψουμε από την εκκλησία, θα γιορταστεί στο τραπέζι με ζεστό αυγολέμονο και γαλοπούλα βραστή όπως επιτάσσει το έθιμο και φυσικά με τη συνοδεία της «παραμονιάτικης κουλούρας».


Χρόνια Πολλά!

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Διακοπές στην πανέμορφη Ζάκυνθο!





Aυτός είναι ένας σύντομος, προσωπικός οδηγός για το πως να περάσετε τις πιο αξέχαστες διακοπές στο χιλιοτραγουδισμένο νησί του Ιονίου. Το "Λουλούδι της Ανατολής" κατά τους Βενετούς, την πανέμορφη Ζάκυνθο.


Στα νησιά του Ιονίου οι αποστάσεις είναι μεγάλες και το αμάξι ή το μηχανάκι είναι σχεδόν απαραίτητα. Το νησί διαθέτει ωστόσο καλή αστική συγκοινωνία, οπότε αν το μπάτζετ σας είναι χαμηλό υπάρχουν λύσεις.

Ι.Μ. Αγ. Διονυσίου στο λιμάνι της Ζακύνθου
Αν διαθέτετε λοιπόν μέσο μεταφοράς μπορείτε να μείνετε είτε στην πόλη είτε σε οποιαδήποτε τουριστική περιοχή της Ζακύνθου. Αν όχι καλό θα ήταν την πόλη να την απορρίψετε γιατί δεν διαθέτει ιδιαίτερα καλές παραλίες κοντά της που να προσεγγίζονται με τα πόδια. Επιλέξτε ανάμεσα σε Λαγανά, Καλαμάκι, Τσιλιβί, Βασιλικό και Αλυκές. Είναι τουριστκές περιοχές και διαθέτουν τα πάντα. Κάποιες ίσως περισσότερα κ από την ίδια την πόλη.


Πλατεία Δ. Σολωμού με το Μεταβυζαντινό Μουσείο
Το λιμάνι της Ζακύνθου βρίσκεται στην πόλη, μπροστά από την Ι.Μ. Αγίου Διονυσίου, πολιούχου του νησιού. Οπότε με την αποβίβαση κιόλας μπορείτε να γνωρίσετε τη Χώρα. Η βενετσιάνικη πολιτεία καταστράφηκε ολοκληρωτικά κατά τους σεισμούς του 1953, ωστόσο η νέα πόλη χτισμένη σύμφωνα με την επτανησιακή αρχιτεκτονική είναι άκρως ενδιαφέρουσα και γοητευτική. Οι πλατείες Δ. Σολωμού και Αγ. Μάρκου οι οποίες περιβάλλονται από μεγαλοπρεπή κτήρια και Μουσεία, αποτελούν κομβικά σημεία συνάντησης. 

Ο Ναός της Φανερωμένης στη Χώρα
Επισκεφθείτε τα Μουσεία της Πόλης, Μεταβυζαντινό, Σολωμού και Κάλβου, Ξενόπουλου κ.α., τον Ι.Ν. του Αγ. Διονυσίου στο Λιμάνι και το μουσείο της Μονής, την ιστορική εκκλησία της Φανερωμένης, το Λόφο του Στράνη όπου εμπνεύστηκε τον εθνικό μας ύμνο ο Δ. Σολωμός, την καθολική Εκκλησία του Αγ. Μάρκου και το ενετικό κάστρο στην Μπόχαλη. 


Η πύλη του ενετικού κάστρου της Ζακύνθου

Αφού περιπλανηθείτε στα καντούνια της πόλης με τα ολάνθιστα μικρά μπαλκόνια των σπιτιών, κάντε τα ψώνια σας στον πεζόδρομο της Αλεξάνδρου Ρώμα και στη συνέχεια πιείτε τον καφέ σας σε κάποιο από τα καφέ της παραλίας.

Ώρα για θάλασσα.

Παραλίες

Παραλία Porto Azzuro στο Βασιλικό
Οπωσδήποτε πρέπει να επισκεφθείτε τις παραλίες στην καταπράσινη περιοχή Βασιλικός. Το Porto Azzuro, η παραλία Bannana με την απέραντη χρυσή αμμουδιά, τα τρία μεγάλα beach bars και τα κάθε είδους watersports, την κοσμοπολίτικη παραλία του Αγ. Νικουλάου, την Casa Playa και φυσικά τον μοναδικό Γέρακα.


Παραλία Γέρακας στο νοτιότερο τμήμα του νησιού
Στην χρυσή παραλία του οποίου γεννά τα αυγά της και η θαλάσσια χελώνα. Αν δεν έχετε πρόβλημα με τους σκληροτράχηλους δρόμους επισκεφθείτε και την άγριας ομορφιάς, Δάφνη, επίσης παραλία ωοτοκίας της χελώνας καρέτα-καρέτα. Στο ίδιο "μύκος κύματος" και η πλήρως προστατευόμενη παραλία Σεκάνια. 

Η παραλία του Αγ. Νικολάου στο Βασιλικό
Συνεχίζοντας στα νοτιοδυτικά η τεράστια παραλία του Λαγανά (9 χιλιόμετρα ασταμάτητης αμμουδιάς) και του Καλαμακίου θα σας μαγέψουν. Εκεί θα δείτε και το νησάκι Αγ. Σώστης ή "Cameo" με τη μικρή του παραλία, που τις νύχτες λειτουργεί ως κλαμπ. Το προσεγγίζεις με τα πόδια περπατώντας πάνω σε μια ξύλινη γέφυρα. Τη νύχτα είναι πραγματικό όνειρο.

Η παραλία στο Μαραθωνήσι
Στο νοτιοδυτικότερο σημείο θα συναντήσετε την περιοχή Κερί. Η λίμνη Κεριού (λίμνη μην ψάξετε, μερικά καλάμια με ίχνη από πετρέλαιο υπάρχουν απλά) με την όμορφη ομώνυμη παραλία και πιο πάνω ο Μαραθιάς με τα  υπέροχα και βαθιά γαλαζοπράσινα νερά του θα σας μαγέψουν. Οπωσδήποτε μπείτε σε κάποιο καραβάκι και περάστε απέναντι στο Μαραθωνήσι. 


Η παραλία του Μαραθιά
Η μεγάλη του παραλία είναι από τις καλύτερες τις μεσογείου. Λευκή, ψιλή άμμος σε σχήμα γλώσσας με τα πεύκα να φθάνουν μέχρι τη θάλασσα. Επίσης περιοχή ωοτοκίας της χελώνας. Δείτε τις Μυζήθρες (τεράστιοι βράχοι μέσα στη θάλασσα) με μια υπέροχη μικρή παραλία σχεδόν ιδιωτική στην ίδια περιοχή του Κερίου και τις Καμάρες- Γαλάζιες σπηλιές (βράχοι με φυσικά θολωτά ανοίγματα). Φάτε στην ταβέρνα "Βότσαλο". Τέλειο φαγητό και υπέροχη θέα.

 Πόρτο Λιμνιώνας, στη βορειοδυτική πλευρά της Ζακύνθου
Οπωσδήποτε επισκεφθείτε τον Λιμνιώνα στα βορειοδυτικά. Πεντακάθαρα νερά σαν πισίνα με τέλειους χρωματισμούς, ιδανικά για μάσκα και κατάδυση. Δεν υπάρχει παραλία, ωστόσο υπάρχουν ξαπλώστρες πάνω στους βράχους για να κάνετε ηλιοθεραπεία. Βουτάτε κατευθείαν στη θάλασσα, γι' αυτούς όμως που δυσκολεύονται, υπάρχουν λαξευμένα στο βράχο σκαλοπάτια και εξέδρα για να πέσετε πιο ήπια στο νερό. Γευματίστε στην ταβέρνα με την υπέροχη θέα. 


Ο Μακρύς Γιαλός 
Τα καλύτερα φρέσκα ψάρια που μπορείτε να βρείτε. Κατ'ευθείαν από τη θάλασσα. Στην ίδια περιοχή επισκεφτείτε το Πόρτο Βρώμη, ένα πανέμορφο λιμανάκι με υπέροχη αμμουδιά, το Πόρτο Κούκλα και το Πόρτο Ρόξα. Όλες με ξεχωριστό τοπίο, άγριο αλλά μοναδικό. Απαιτείται να γνωρίζετε κολύμπι.


Πόρτο Βρώμη
Στις Βολίμες, υπάρχει ο Αγ. Νικόλαος για να κολυμπήσετε. Από εκεί ξεκινούν και μικρά πλοία για το Ναυάγιο και τις Γαλάζιες Σπηλιές. Όλοι θα σας μιλήσουν για το πασίγνωστο Ναυάγιο. Μόνο με καράβι προσεγγίσιμο, από την πόλη με ολοήμερη κρουαζιέρα, είτε από τις Αλυκές, είτε ακόμα και από τις Βολίμες όπως αναφέρθηκε παραπάνω.

Το πασίγνωστο "Ναυάγιο"
Θα δείτε από κοντά και τις διάσημες γαλάζιες σπηλιές. Προσοχή τον Αύγουστο ο συνωστισμός είναι μεγάλος. Προτιμήστε να το επισκεφθείτε ή πολύ νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Αν ο χρόνος σας το επιτρέπει, μη διστάσετε να το επισκεφθείτε και από ψηλά, απαθανατίζοντάς το από την οπτική που το έχει γνωρίσει όλος ο κόσμος. Υπάρχει ειδική "εξέδρα" που κυριολεκτικά αιωρείται.

Οι Γαλάζιες Σπηλιές ή "Καμάρες"
Κατεβαίνοντας ξανά προς το Νότο αλλά από την ανατολική πλευρά, θα σταματήσετε για μια βουτιά στον πανέμορφο Μακρύ γιαλό και στην μοναδική παραλία Ξύγκια, όπου τα νερά περιέχουν θειάφι, το οποίο προέρχεται από τις γειτονικές σπηλιές. Τα νερά παίρνουν ένα γκριζογάλανο χρώμα μοναδικής ομορφιάς και σπανιότητας. Ενδείκνυται για την ανακούφιση από ρευματισμούς και αρθρίτιδες. 

Παραλία Ξύγκια, τα νερά της οποίας περιέχουν θειάφι
Κατηφορίζοντας, οπωσδήποτε κάντε στάση στις Αλυκές και τον Αλυκανά. Ρηχές, πεντακάθαρες παραλίες, με πολλά μπαράκια και φαγάδικα. Η παραλία ατέλειωτη και βραβευμένη με γαλάζια σημαία. Συμβουλή: Αν θέλετε σχεδόν ιδιωτική παραλία ρωτήστε πως να πάτε στο Ποταμάκι στην περιοχή Καταστάρι, κοντά στις Αλυκές. Δεν διαθέτει άμμο αλλά βότσαλο, όμως είναι μια μεγάλη παραλία με πολλά μοναχικά σημεία και τα νερά είναι πεντακάθαρα. Μόνο λίγοι τη γνωρίζουν. Κατάλληλη και για γυμνισμό. ;)

Η παραλία Αλυκές
Μετά επιλέξτε να γνωρίσετε το γνωστό Τσιλιβί ή Πλάνο. Τεράστια παραλία με πολλά beach bars, watersports και ότι επιθυμεί ένας επισκέπτης να δει σε μια από τις πιο τουριστικές περιοχές του νησιού. Επίσης παραλία βραβευμένη με γαλάζια σημαία, όπως και η Άμπουλα και το Κατραγάκι.

Η ατέλειωτη παραλία του Τσιλιβή
Κοντά στην πόλη υπάρχει η περιοχή Κρυονέρι. Βραχώδης παραλία, αλλά και με άμμο σε κάποια σημεία της (περιοχή ΕΟΤ). 

Φαγητό

Στην πόλη οπωσδήποτε φάτε στη "Βαρκαρόλα" (θα ακούσετε παραδοσιακές καντάδες) και στη "Θύμαλο" (φθηνό και καλό φαγητό). Η ταβέρνα "ο Κόμης" (λίγο ακριβή) αλλά με το πιο φρέσκο ψάρι και τα καλύτερα θαλασσινά στο νησί, στο λιμάνι του νησιού, κοντά στον Άγιο Διονύσιο, σας προσκαλούν για όμορφα γεύματα δίπλα στη θάλασσα. Από εκεί και πέρα πολλές επιλογές στην πόλη για φαγητό. Και ιταλικά εστιατόρια με τέλεια πίτσα και μακαρονάδες (πχ. "Spaghettomania" στην παραλιακή και "Alesta" στην πλατεία Αγ. Μάρκου απέναντι από την καθολική εκκλησία).

Πανοραμική άποψη της Χώρας της Ζακύνθου από τη Μπόχαλη
Oπωσδήποτε φαγητό στο "Σπίτι του Λάτα" στη Μπόχαλη. Η θέα από εκεί είναι από τις καλύτερες στο νησί. Όλη η πόλη στα πόδια σας, και όλο το Ιόνιο επίσης. Φαγητό εξαιρετικό. Προτιμήστε το κοκκινιστό μοσχάρι, θα με θυμηθείτε! Θα ακούσετε επίσης όμορφα εκτελεσμένες παραδοσιακές καντάδες. Προτιμήστε τραπέζι με θέα προς την πόλη. Όνειρο. Στη συνέχεια για επιδόρπιο οπωσδήποτε στάση λίγο πιο κάτω στο ζαχαροπλαστείο "Λάτας". Η θέα από εκεί ακόμη καλύτερη. Δοκιμάστε το παραδοσιακό γλυκό Φρυγανιά με παγωτό. Απλά μοναδικό.

Οι "Μυζήθρες" στο Κερί, με την μικρή κατάλευκη παραλία
Από εκεί και πέρα καλό φαγητό θα φάτε και στο Κερί (ταβέρνα "Βότσαλο"), στο Βασιλικό ("Ο αδελφός του Κώστα", "Ο Μπάμπης" κ.α.) και στην περιοχή Καμπί με το καλύτερο ηλιοβασίλεμα στο νησί, κάτω από τον τεράστιο Σταυρό ορατό από πολύ μακριά. Διάσπαρτα σε όλο το νησί ταβερνάκια με το δικό τους ξεχωριστό στυλ.

Διασκέδαση

Ξεκινήστε από τα μπαράκια της πόλης. "Base" και "Avant Garde". Συναγωνίζονται το ένα το άλλο, καθώς βρίσκονται δίπλα-δίπλα. Το Base διαθέτει όμορφη ταράτσα με θέα στην πλατεία Αγ. Μάρκου και την καθολική ομώνυμη Εκκλησία. Σερβίρονται μοριακά coctails για όλα τα γούστα. Αξιόλογο επίσης και το νέο καφέ - μπαρ "Rosto Roof Garden" δίπλα στον Μητροπολιτικό Ναό της Ζακύνθου, με άψογη θέα στη Χώρα.

Η πλατεία Αγ. Μάρκου με την ομώνυμη καθολική εκκλησία
Συνεχίστε ανεβαίνοντας προς τη Μπόχαλη. Το καφέ- μπαρ "Movida" είναι από τα πιο κοσμοπολίτικα του νησιού. Προσφέρει τέλεια θέα στην πόλη, λίγα βήματα από το ενετικό κάστρο. Διαθέτει δύο μπαρς, έξω στην αυλή και μέσα σε πιο κλειστό χώρο για χορό.

Οι Έλληνες διασκεδάζουν στα κλαμπς στο Αργάσι και όχι στο χαμό του Λαγανά. Αν θέλετε να ζήσετε την κραιπάλη των Άγγλων και των υπόλοιπων νεαρών Ευρωπαίων μπορείτε να κατευθυνθείτε προς τα εκεί. Σε κάπως ακραίο σκηνικό υπάρχουν πολλά μπαρς και κλαμπς με πάμφθηνα ποτά αμφιβόλου ποιότητας. Nιώθεις ότι βρίσκεσαι σε κάποια ξένη χώρα. Ξεχωρίζουν το "Coctail's and Dreams", το "Zeros" και το "Rescue". Διαθέτει σχεδόν όλα τα φαστφουντάδικα που υπάρχουν παγκοσμίως.

Το cafe- bar Movida στην Μπόχαλη
Στο Αργάσι ωστόσο τα πράγματα είναι πιο ανθρώπινα, αλλά επίσης με έντονη νυχτερινή ζωή. Οπωσδήποτε θα πάτε στο "Barrage Club", ψηφισμένο ως το τρίτο καλύτερο "Garden Club" της Ευρώπης, με τέλειο κήπο και κλειστό χώρο για πιο dance καταστάσεις. Αν είστε τυχεροί ίσως πετύχετε και κάποιον διάσημο DJ να παίζει στα decks. Δίπλα του τα κλαμπς "MO" και "Μinima". Δεν θα τα συνιστούσα. Λίγο «καγκουρίζουν». Προχωρήστε λίγο πιο πάνω, μέχρι να βρείτε το "Island Club". Καλοκαιρινό μπαρ με ωραία μουσική, υπέροχη θέα και πολύ καλό κόσμο. Δίπλα διαθέτει και μπουζούκια.

Το νησί Αγ. Σώστης πάνω στο οποίο στεγάζεται το club "Cameo"
Για πιο χαλαρές καταστάσεις το "Porto Fino" στην περιοχή Κρυονέρι είναι κατάλληλο για καλοκαιρινά κοκτέιλ κυριολεκτικά εκεί που σκάει το κύμα. Η διακόσμησή του είναι απλά μοναδική. Τα coctails άρτια φτιαγμένα και φροντισμένα. Σερβίρονται σε τεράστια ποτήρια για έξτρα απόλαυση. Αν έχει και φεγγάρι η βραδιά θα το δείτε να καθρεφτίζετε στα πόδια σας μέσα στο νερό. Για επίσης ρομαντική, δίπλα στη θάλασσα αλλά και λίγο πιο έντονη σε ακούσματα, επιλογή προτείνεται το beach-bar-restaurant "Ακρωτήρι North". Ανοιχτό και το πρωί για μπάνιο δίπλα στη Χώρα, μπιτς βόλλεϋ και όμορφα κοκτέιλ και πιάτα.

Χωριά της Ζακύνθου
Χωριά – Παραδοσιακά προϊόντα

Η Ζάκυνθος έχει επίσης υπέροχα παραδοσιακά χωριά από τα οποία μπορείτε να αγοράσετε τοπικά προϊόντα του νησιού. Ξεχωρίζουν τα χωριά Κοιλιωμένος, Έξω Χώρα, Άγιος Λέοντας, Βολίμες, Μαχαιράδο, με την ιστορική εκκλησία της Αγίας Μαύρας και το Κερί με τον παραδοσιακό οικισμό, μικρογραφία της παλιάς πόλης της Ζακύνθου. Δοκιμάστε το τοπικό κρασί, το ελαιόλαδο, το πικάντικο λαδοτύρι, το μοναδικό στον κόσμο νεροκρέμμυδο που καλλιεργείται στο χωριό Κυψέλη και το θυμαρίσιο μέλι.

Ο κάμπος της Ζακύνθου, σε πρώτο πλάνο το χωριό Μαχαιράδο
Προσκυνήματα

Η Ζάκυνθος διαθέτει πολλές όμορφες εκκλησίες επτανησιακής αρχιτεκτονικής, διάσπαρτες σε όλο το νησί και αρκετά ιστορικά μοναστήρια. Ξεχωρίζουν η Φανερωμένη (αριστουργηματικό δείγμα της αύρας της Αναγέννησης), ο Αγ. Νικόλαος του Μόλου και η Κυρία των Αγγλέλων στην πόλη, η Αγ. Μαύρα στο Μαχαιράδο, ο Αγ. Νικόλαος στον Κοιλιωμένο, η Παναγία η Κεριώτισσα στο Κερί, ο Αγ. Ιωάννης στη Λιθακιά κ.α. Αξίζει να τις επισκεφθείτε, είναι πραγματικά έργα τέχνης και αρχιτεκτονικής. 

Το εσωτερικό του Ναού της Φανερωμένης στη Χώρα
Τα μοναστήρια της Ζακύνθου είναι, επίσης, πολλά, με μεγαλύτερο το γυναικείο μοναστήρι της Ελευθεριώτριας, το οποίο βρίσκεται στο χωριό Λαγωπόδο. Επίσης, το μοναστήρι της Αναφωνήτριας αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια του νησιού, χτισμένο το 14ο αι. Εκεί πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αγ. Διονύσιος και μόνασε για ένα διάστημα ο Άγ. Γεράσιμος. Άλλα γνωστά μοναστήρια είναι αυτό του Αγ. Γεωργίου Γκρεμνών, χτισμένο πάνω σ’ ένα βράχο στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, το Μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή με την υπέροχη θέα στη γειτονική Κεφαλονιά, το Μοναστήρι της Παναγίας Σκοπιώτισας κοντά στο χωριό Αργάσι, κ.ά. 


Μονή Σκοπιώτισσας, στην περιοχή Belvedere (Όμορφη Θέα), στον Σκοπό
Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε το διάσημο μαντολάτο και επίσης παστέλι και φ(ρ)υτούρα από τους υπαίθριους πάγκους κατά μήκος του λιμανιού. 

Αν κάνετε έστω και τα μισά από όσα σας πρότεινα, σας εγγυώμαι θα περάσετε αξέχαστα. Καλό Καλοκαίρι και καλές διακοπές!




Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Tώρα...




Tην απουσία να την αγγίζεις
από τον καιρό της παρουσίας κιόλας.

Να αποταμιεύεις χαμόγελα 
για τους καιρούς της Ανάγκης, τους απαρηγόρητους.

Ίδιο σχήμα το σύννεφο
ποτέ δεν ξαναπαίρνει
κι' ίδιο γαλάζιο
δε ζωγραφίζει ο ουρανός.

Μη φυλακίζεις πίσω απ' τα χείλη 
όσα η καρδιά στο νου σου ψιθυρίζει.

Να τα προφταίνεις πριν ο χρόνος
-ο ακατάλληλος-
για πάντα παγιδεύσει.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Δεκαπέντισεν ο Αύγουστος




Δεκαπέντισεν ο Αύγουστος,
με την καμπάνα του Σπιτιού Σου
να ορχηστρώνει των τζιτζικιών το μονότονο ρυθμό.

Και ξάπλωσες ξανά
-πιστή στου χρόνου το κάλεσμα-
στο λευκό σου σεντόνι,
βιαστική ν' αφήσεις τούτον τον κόσμο
τον άκοσμο.

Στην αγκαλιά σου να κρατήσεις ξανά 
Τον βαστάζοντα πάντα.

Μόνη δροσιά του θέρους,
Μάνα της Ζωής,
Εσύ με τα πολλά τα ονόματα,
μα πάντα Παναγία!

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Όταν θα είμαι μακριά...



Και έτσι πνιγμένος στην προσπάθεια
μου στέγνωσες με μιας την μοναξιά.

Αλλιώτικος ο έρωτάς σου,

απρόσιτος-
σου μοιάζει.

Μια χαραμάδα μ' άφησες

και τρύπωσα κρυφά.

Την ξέρεις την καρδιά μου 

-βιάζεται-
πάντα μιλά στις δύσκολες σιωπές, 
τις θωρυβώδεις.
Τρέχει να σβήσει την μόνιμη αμφιβολία.

Τα σ' αγαπώ να τα φωνάζεις 

πρώτα μέσα σου
να συνηθίσει στ' άκουσμα η καρδιά
και ύστερα να τα μοιράζεις.
Το αυτί ν' ακούει τελευταίο.

Και άμα τα χέρια μου λυγίζει ο εγωισμός

εσύ να τ' αναζητάς.

-να μου προσθέτεις λογική στο ζύγι

όταν γέρνει στο συναίσθημα-

Λίγο φεγγάρι παραπάνω

μόνο άφηνε
όταν οι σκέψεις σε πονάνε.
Κι αν στο πλάι σου απόψε δεν κοιμάμαι
τα μάτια μου για σένα ξενυχτούν.

Τα βλέφαρα αιχμαλώτισαν 

τη σκέψη σου και απόψε
και αν το κορμί στον ύπνο σου 
ντυθεί επαναστάτης,
ξέρει εκείνο καταφύγιο που θα βρει.


Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Περί Αθανασίας...


Η ζωή μικρή και εσύ βιαστικός να μεγαλώσεις
ώσπου να μην χωράς πια.

Και πάνω που δανείζεσαι ανάστημα
ο έρωτας
σε λιγοστεύει
στης ψευδαίσθησής σου την κορυφή.

Δεν κόβει μπόι
μόνο αφαιρεί καρδιά.

Σα ν’ αγνοεί
πως εκείνη τελικά
θα γευτεί αθανασία.