"Κά-Ντο Πάν-Τα"

.

Κίνησες in media res

μα νόημα δεν χάθηκε.

Το μέσα σου κι αν το 'κρυψες,

τα δάκρυα σε πρόδωσαν.

Και αν κάποιοι, κάποτε σε σένα τα 'ρίξαν,

συγχώρα τους· 

απ' τις σταγόνες σου δεν είχαν ακόμα βραχεί.

Να θυμηθείς να πάρεις

όσα σου στέρησε ο ουρανός  

-όλα τ' αστέρια στα πόδια σου ανήκουν-.

Του ήλιου δεν του χρωστάς,

τα βράδια εκείνα δεν τα 'ζησε.

Κρύψου στο τότε αν θες,

μην σε ξυπνήσει απότομα το σήμερα.

Πρώτη επαφή με μια αμφιβολία στα μάτια

σαν απ' αρχής να 'θελες 

το μυαλό σου να προδώσεις.

Mπερδεμένες σκέψεις και όνειρα στέγασες,

μα τ' αγαπημένο σου άγνωστο ακόμα.

Φύλα το. Μην ψάξεις να το βρεις,

στο ψέμα θα πέσεις.

Πάντα στο αλλού

μα στις Στιγμές, 

εσύ ο παρών.

Στα μάτια αταίριαστος, 

στην καρδιά αναγκαίος.

Τ' άκομψα γέλια προσπέρναγες,

χρόνο για τ' άσκοπα δεν είχες.

Τις χαμένες στιγμές 

θα κουβαλάω αιώνια.

Είχα κι αλλού ζωή 

και δεν μου συγχωρέθηκε.

Την καρδιά μου στα τέσσερα την έσπασα

και μοίρασα τα δέοντα.

Παράπονα δεν δέχομαι ποιος πήρε παραπάνω...

Μείνε ακόμα...

Συγχωράτε με μάτια μου ανοιχτόχρωμα,
χείλη μου αντιγραμμένα,
χαρακιές του προσώπου μου,
γκρίζε κι έπειτα λευκέ άγγελέ μου,
ανάσα εσύ της ζωής μου,
παντοτινέ μου προστάτη.

Συγχώρα με που χρόνο μας στέρησα,
που στιγμές μας αρνήθηκα,
που το λίγο προτίμησα
και το όλο παρέβλεψα.

Μην πετάξεις γλυκέ μου άγγελε!
Γι' αυτό τα φτερά σου τις νύχτες τσακίζω
μην και κρυφά φτερουγίσεις.
Γι' αυτό ποτέ μου τα λόγια σου δεν άγγιξα,
μην τυχόν και μου πάψεις.
Μην και 'κεί στην ξύλινη καρέκλα κουραστείς,
καληνύχτα μου πεις
και μ' αφήσεις...

για τον πατέρα μου!

- Απουσία; - Παρούσα!

T' ασυγχρόνιστο παρόν μας
πληρώναμε πότε εγώ και πότε εσύ
με απουσία.

Και 'κει που μια στιγμή αγγίξαμε το χρόνο,
παγώσαμε τους δείκτες-

Δεν ξέραμε οι αφελείς πως και με κλειδωμένα τα ρολόγια
ο χρόνος δραπετεύει...

Άτιτλο

Στου παράτολμου έρωτα το έψιλον προσκύνησα ως τ' άλφα,
του καθώς τα πρέπει απάτησα,
τύψεις ασύδοτα πάντρεψα
με της σάρκας τις ασίγαστες ορμές.

Στ' άτολμου έρωτα τ' άλφα ως το ύψιλον σίγησα,
τον έρωτα κράτησα ως έχει!

Αθήνα, 15/12/2011

Δε φταις εσύ

Δε φταις εσύ
γιατί γυμνή σ' άγυμνο κόσμο ξέπεσες.

Στα δυο σου χέρια κρύψου·
-μια χαραμάδα μόνο άσε μου
να βρω για να τρυπώσω-

και απ' άγυμνος, γυμνός να σ' απαντήσω.

Καληνυχτα..

Παραδωμένος στις φλόγες, παλεύω να φυγαδεύσω τις στιγμές, να σβήσω το χθες, να προλάβω το σήμερα, να χειραγωγήσω τ’ αύριο.. το ιδρωμένο από τις τύψεις κορμί σου έσβησε τη λάβα αναπότρεπτα, το δικό μου ίσα με χθες ανέγγιχτο, σήμερα μέχρι τέλους καμένο.. η ανάσα σου δυναμώνει τη φλόγα.. τα δάκρυα δεν είναι αρκετά για να σβήσουν τ’ άσβεστο μίσος που στάχτη κατάντησε το όνειρο.. η δική σου φωτιά θα σιγοκαίει όλη νύχτα τις στιγμές μιας εύφλεκτης διαδρομής.. μα ευχήσου μόνο μην από τις στάχτες της μια ίδια αγάπη ξαναγεννηθεί.. απόψε εδώ μαζί με εκείνη ολότελα ας καώ, την ραγισμένη μου καρδιά να γλιτώσω.. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!

Γράφοντας..

Πλησίασε και κοίτα στους καθρέφτες μου.. δες που εσένα πάλι αντιγράφουν.. μα ραγίζουν καρδιά μου.. ξεχύνονται τα κομμάτια στα ποτάμια και χάνονται.. ξεδιψώντας τα σκασμένα μου κύματα λίγο πριν στάξουν στο πάτωμα.. κολύμπησε αγάπη μου.. ακόμα και αν τη βαρέθηκες την ίδια παραλία.. ξάπλωσε πάνω της και άσε το κύμα μου να σε χαϊδέψει.. και τότε, έστω για μια φορά, γράψε στην άμμο πως μ’ αγαπάς!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!

Ο Θεός που χρόνια τόσο πιστά υπηρέτησες σε κάλεσε επιτέλους κοντά Του να σε ξεκουράσει από το βάρος της προσφοράς σου..!!!

Ας κρίνει Αυτός, ο μόνος άξιος το πολύ ή το λίγο σου!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΗ ΝΙΚΗ!!!

Συνεχίζοντας..

Είναι στιγμές που η σκέψη μέσα στην απέραντη ηρεμία του εαυτού σου πολεμά να σε αφυπνίσει, να σου αποδείξει πως ζεις και εξακολουθείς να υπάρχεις. Μόνοι γεννηθήκαμε, μόνοι πορευόμαστε και μόνοι θα φύγουμε... καθόλου απαισιόδοξο, καθόλου πεσιμιστικό, καθόλου ακραίο!
Είναι ο άνθρωπος πλάσμα μοναχικό, μόνος του πορεύεται στους αιώνες και ενίοτε πέφτει στο δρόμο κάποιου άλλου. Οι δρόμοι για ένα χρονικό σημείο τέμνονται,
ο μοναχικός ταξιδευτής γίνεται συνοδοιπόρος, μέχρι πάλι η κοινή πορεία να σπάσει, το μονοπάτι να χωρίσει και ο μοναχικός ταξιδευτής να συνεχίσει και πάλι μόνος, με συντροφιά τη σκιά του, με τη βιασύνη στην πλάτη αποσκευή.
Ελεύθερος και εγκλωβισμένος ταυτόχρονα σε ένα απέραντο δρόμο που δεν επέλεξε ποτέ του να περπατήσει...
και συνεχίζει, συνεχίζει σε ένα
γκρι σκηνικό με θωλές, απελπιστικά ξαναειδωμένες εικόνες.
Και ναι είναι στιγμές που αναρρωτιέσαι ποιος ο λόγος που ήρθες σε τούτο τον κόσμο με μόνο σκοπό ένα πολύχρονο, κοπιαστικό και ατέλειωτο περπάτημα...
και κάπου εκεί κοντά στο τέλος του δρόμου συνειδητοποιείς πως τόσο καιρό το σκηνικό δεν ήταν ποτέ τόσο γκρι όσο πίστευες.
Πως οι εικόνες δεν ήταν πάντα ίδιες. Πως ποτέ δεν ήσουν πραγματικά μόνος!
Αλλά πάνω στη βιασύνη σου να φθάσεις στο τέρμα δεν άφησες αλήθεια τη σκέψη να συλλάβει, το σώμα να νιώσει, την καρδιά να σφυγμομετρήσει. Δεν πίστεψες, δεν θέλησες, δεν πρόλαβες.
Και κάπου εκεί θα μειώσεις τα βήματα σου,
θα πιάσεις αγχωμένος την καρδιά σου να δεις αν κουράστηκε κι αυτή να σε ακολουθεί... θα κοιτάξεις γύρω σου και τότε θα νιώσεις σοφός.
Γιατί από το μηδέν υπερπήδησες (;) στο ένα!
Θα θες να ξαποστάσεις μα η κορδέλα του τερματισμού θα σου ζητήσει να την κόψεις. Και αδύναμος όπως ήσουν πάντα θα υπακούσεις αβίαστα...
και έτσι ανύμπορος, όπως μόνος άρχισες να ξεδιπλώνεις το νήμα, άλλο τόσο μόνος θα το κόψεις...!

ΖΗΣΕ, ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΘΕΙ!

Η Ώρα της Γης

Απόψε στις 20:30 και για μία ώρα σβήνουμε τα φώτα και χαρίζουμε στον πλανήτη μία ώρα ανάσας και σε μας... επιλπέον χρόνια ζωής! Η μεγαλύτερη κινητοποίηση του 21ου αινώνα για το περιβάλλον θα λάβει μέρος σήμερα σε 2.800 πόλεις και κοινότητες σε όλο τον κόσμο.

Οι Έλληνες -επιτέλους- μοιάζουμε έντονα ευαισθητοποιημένοι και όντες πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη σε συμμετοχή και αποδοχή της ιδέας ξεπεράσαμε και τους ίδιους τους εμνευστές του Earth Hour (Ώρα της Γης) Αυστραλούς. Ενδεικτικά τα φώτα τους θα σβήσουν η Ακρόπολη, ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, ο Ναός του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά και το Μνημείο του Φιλοπάππου, συμμετέχοντας έτσι στο εγχείρημα που αποδεικνύει ότι η σωτηρία του πλανήτη μας είναι στα χέρια μας.

Στις 20:30 κατεβάζουμε τους διακόπτες... και βγαίνουμε έξω... πάμε κάπου ψηλά και βλέπουμε τον κόσμο σκοτεινό για μια μόνο ώρα... αν δεν το βλέπετε οικολογικά δείτε το ρομαντικά! Μία ώρα είναι ικανή να χαρίσει χρόνια ζωής στη γή και στα παιδιά μας!

Βοήθειά μας ο Άγιος Βαλεντίνος :-P

Πιστεύετε ή όχι στην γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου... θεωρείται τούτη τη μέρα την πιο εμπορευματοποιημένη έκφραση του έρωτα ή όχι... είναι γεγονός πως παγκοσμίως στις 14 Φεβρουαρίου τα ερωτικά μαγνητικά κύματα πάνω από τη γη τριπλασιάζονται... κανείς δεν συμφωνεί πλήρως με την γιορτή των ερωτευμένων, αλλά και κανείς κατά βάθος δεν θέλει να περάσει τούτη τη μέρα μόνος!

Αναμφισβήτητα ο έρωτας δύο ανθρώπων δεν γιορτάζει μονάχα μια μέρα του χρόνου... αλλά κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα! Σήμερα απλά ο έρωτας εκφράζεται στην πιο εξωτερικευμένη του μορφή... δεν γιορτάζουν τόσο τα ζευγάρια, όσο ο ίδιος ο έρωτας! Και χθες υπήρχε και αύριο θα υπάρχει.. σήμερα όμως ζει την επέτειό του! Του αξίζει και αυτού μια μέρα γιορτής... άλλωστε είναι τόσο γενναιόδωρος ορισμένες φορές που μια μέρα ολο-δική του (;) την έχει ανάγκη!!!

Δεν είναι τα λουλούδια, τα σοκολατάκια και τα αρκουδάκια που κάνουν τη διαφορά... είναι η αίσθηση ερωτισμού που είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα! Όσο και αν κάνεις πως την προσπερνάς τούτη τη γιορτή... όσο και αν προσποιείσαι πως δεν σε ενδιαφέρει το παραδοσιακό δούναι και λαβείν... όσο και αν συνεχίζεις κάθε χρόνο να επαναλαμβάνεις πως οι μόνοι που γιορτάζουν είναι οι καταστηματάρχες... μία είναι η αλήθεια!

Όλοι μα όλοι μια μέρα σαν και αυτή θέλουν να είναι ερωτευμένοι! Να ξέρουν πως ένα μικρό έστω δώρο τους περιμένει... πως η νύχτα αυτή τους ανήκει!!! Ακόμα και αν μαζί τους γιορτάζει όλος ο πλανήτης... τη μέρα αυτή νιώθεις πως εσύ και το ταίρι σου είστε οι μοναδικοί στην γη!

ΚΑΙ ΟΝΤΩΣ ΕΙΣΤΕ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ Ο ΑΓΙΟΣ!!! :-P lol

xronia mas polla...!!! kathe mera mazi sou einai giorti... <333

Πλησίον του... Θαύματος!

Nύχτα βροχερή με τον συνήθη αέρα να ενοχλεί τα παράθυρα μια ανάσα από το... θαύμα το ανθρώπινο που γεφυρώνει τη ζωή με το θάνατο.

Κι εσύ εκεί να παλεύεις στο μεταίχμιο, ν' αντιτέκεσαι στις ορέξεις του ανέμου... υπομονετικός και ας σε λένε ανυπόμονο... ποιος να κρίνει άλλωστε τη δίψα σου για ζωή;

Είναι για μας βλέπεις βάσανο το βάρος του κορμιού σου και το ποτήρι με το νερό που συχνά μου ψέλλιζες. Σαν βγεις νικητής από εδώ θέλω αλήθεια να με μάθεις πως άντεξες να αντέχεις!

Γιατί η νύχτα εδώ μοιάζει ατελείωτη λες και ο ήλιος αποκοιμήθηκε και αυτός μαζί με σένα στο άβολό σου λευκό κρεβάτι..

Χαλάνε τα ρολόγια και οι δείχτες σταματούν στον 5ο! - και στον 1ο και στον 2ο και στον 3ο... μου φώναξαν φωνές απεγνωσμένες τάχα μην τις ξεχάσω...

Και αναλογίζομαι πως άνθρωποι είμαστε και ξεχνάμε. Εσύ όμως δεν μπορείς και δεν πρέπει! Χρόνια ολόκληρα υπηρέτης Σου πιστός.. κουβαλούσε το σώμα Σου και καθάριζε το αίμα Σου το αμόλυντο.

Μην τον... ξεπληρώνεις τώρα με το ίδιο νόμισμα!

Μόνο Εσένα έχω τώρα.. ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ... γιατί έχω αρχίσει να κρυώνω! Έσπασε το τζάμι τελικά και μόνο Εσύ, να... κοπάσεις τον άνεμο μπορείς!


Ρίο 26/1/2009

Διαβάστε και δράστε... είναι επείγον!

Αυτές τις άγιες μέρες όλοι έχουμε δικαίωμα να γιορτάσουμε, να ανταλλάξουμε δώρα, να ζήσουμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων... επειδή όμως στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο ένας συνάνθρωπός μας χρειάζεται την βοήθειά μας για να συνεχίσει να ελπίζει στο χαρμόσυνο μήνυμα της Γέννησης του Θεανθρώπου!!!

για περισσότερς πληροφορίες δείτε εδώ: www.nefelomata.blogspot.com

Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε∙
Χριστὸς ἐξ ουρανῶν ἀπαντήσατε.
Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε,
Ἅσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα η γῆ,
Καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί∙
ὃτι δεδόξασται.

«Eτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας: Aπέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε δι’ Aυτού»

Ας του ανταποδώσουμε αυτή του την αγάπη!!!

Αθήνα: Η πόλη που αγαπάμε να μισούμε!

Eίναι η πόλη που κανείς αγαπά να μισεί... είναι η πόλη που έχεις χίλια κακά να τις καταλογίσεις... κίνηση, απέραντο τσιμέντο, βρωμιά, καυσαέριο, έλλειψη πρασίνου και τόσα μα τόσα άλλα... όμως έχει ένα τέτοιο μαγικό τρόπο και με το που ο ήλιος δύσει, εκείνη να φοράει το καλό-βραδινό της φόρεμα και να αστραύτει μέσα στο πολύβουο σκηνικό της...
είναι η ίδια πόλη που ήταν και το πρωί, με την ίδια κίνηση, το ίδιο τσιμέντο, τα ίδια σκουπίδια... όμως όλα μοιάζουν τόσο μοναδικά όταν τα φώτα των δρόμων ανάβουν...

Την Αθήνα δεν την αλλάζεις με καμιά πόλη στον κόσμο γιατί πολύ απλά πουθενά αλλού δεν θα μπορούσες να ζήσεις ευτυχισμένος... η πόλη δεν γεννήθηκε τσιμεντένια και βρώμικη... έτσι την έπλασε ο κόσμος της, οι κάτοικοί της... θέλουμε συνέχεια να της βρίσκουμε αρνητικά σημεία... και ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο... όμως κοιτάζοντας αυτές τις εικόνες βλέπεις μια πόλη μοναδική... και οι εικόνες αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα... αυτό που βλέπουν! Και αυτό που βλέπουν είναι μια πόλη ιδιαίτερη... γεμάτη πλουραλισμό στοιχείων, χρωμάτων, εικόνων... 3,000 χρόνια στιβαγμένα σε μια λεκάνη που ασφυκτιά ανάμεσα στα ερείπια του χθες και στις απάνθρωπες οικοδομές του σήμερα! όμως ακόμα και έτσι το πάντρεμα τους μοιάζει ιδανικό... άρεγε γιατί να μην ισχύει και τώρα η έλξη των ετερωνύμων...???

Σταματήστε να πυροβολείτε την Αθήνα... είναι σαν να στοχεύετε τον εαυτό σας... είναι τόσα τα σημεία που κάνουν αυτή την πόλη μοναδική... ανοίξτε τα μάτια σας... τα βλέπετε καθημερινά... ΕΚΤΙΜΗΣΤΕ ΤΑ!!!