ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!

Ο Θεός που χρόνια τόσο πιστά υπηρέτησες σε κάλεσε επιτέλους κοντά Του να σε ξεκουράσει από το βάρος της προσφοράς σου..!!!

Ας κρίνει Αυτός, ο μόνος άξιος το πολύ ή το λίγο σου!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΗ ΝΙΚΗ!!!

Συνεχίζοντας..

Είναι στιγμές που η σκέψη μέσα στην απέραντη ηρεμία του εαυτού σου πολεμά να σε αφυπνήσει.. να σου αποδείξει πως ζεις και εξακολουθείς να υπάρχεις.. μόνοι γεννηθήκαμε..
μόνοι πορευόμαστε και μόνοι θα φύγουμε.. καθόλου απαισιόδοξο, καθόλου πεσιμιστικό, καθόλου ακραίο!
Είναι ο άνθρωπος πλάσμα μοναχικό.. μόνος του πορεύεται στους αιώνες.. και ενίοτε πέφτει στο δρόμο κάποιου άλλου.. και οι δρόμοι για ένα χρονικό σημείο τέμνονται..
ο μοναχικός ταξιδευτής γίνεται συνοδοιπόρος.. και πάλι όμως η κοινή πορεία θα σπάσει.. το μονοπάτι θα χωρίσει και ο μοναχικός ταξιδευτής θα συνεχίσει και πάλι μονάχος.. με συντροφιά τη σκιά του, με τη βιασύνη αποσκευή στην πλάτη..
ελεύθερος και εγκλωβισμένος ταυτόχρονα σε ένα απέραντο δρόμο που δεν επέλεξε ποτέ του να περπατήσει..
και συνεχίζει, συνεχίζει σε ένα
γκρι σκηνικό με θωλές, απελπιστικά ξαναειδωμένες εικόνες..
και ναι είναι στιγμές που αναρρωτιέσαι ποιος ο λόγος που ήρθες σε τούτο τον κόσμο με μόνο σκοπό ένα πολύχρονο, κοπιαστικό και ατέλειωτο περπάτημα..
και τότε κοντά στο τέλος του δρόμου συνειδητοποιείς πως τόσο καιρό το σκηνικό δεν ήταν ποτέ τόσο γκρι όσο πίστευες..
πως οι εικόνες δεν ήταν πάντα ίδιες.. πως ποτέ δεν ήσουν πραγματικά μόνος..
αλλά πάνω στη βιασύνη σου να φθάσεις στο τέρμα δεν άφησες αλήθεια τη σκέψη να συλλάβει.. το σώμα να νιώσει.. την καρδιά να σφυγμομετρήσει.. δεν πίστεψες, δεν θέλησες, δεν πρόλαβες..
και κάπου εκεί θα μειώσεις τα βήματα σου..
θα πιάσεις αγχωμένος την καρδιά σου να δεις αν κουράστηκε κ αυτή να σε ακολουθεί.. θα κοιτάξεις γύρω σου και τότε θα νιώσεις σοφός..
γιατί από το μηδέν υπερπήδησες (;) στο ένα..
θα θες να ξαποστάσεις μα η κορδέλα του τερματισμού θα σου ζητήσει να την κόψεις.. και αδύναμος όπως ήσουν πάντα θα υπακούσεις αβίαστα..
και έτσι ανύμπορος, όπως -αν τελικά για μια φορά πραγματικά μόνος- άρχισες να ξεδιπλώνεις το νήμα, άλλο τόσο μόνος θα το κόψεις..!!

Η Ώρα της Γης

Απόψε στις 20:30 και για μία ώρα σβήνουμε τα φώτα και χαρίζουμε στον πλανήτη μία ώρα ανάσας και σε μας... επιλπέον χρόνια ζωής! Η μεγαλύτερη κινητοποίηση του 21ου αινώνα για το περιβάλλον θα λάβει μέρος σήμερα σε 2.800 πόλεις και κοινότητες σε όλο τον κόσμο.

Οι Έλληνες -επιτέλους- μοιάζουμε έντονα ευαισθητοποιημένοι και όντες πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη σε συμμετοχή και αποδοχή της ιδέας ξεπεράσαμε και τους ίδιους τους εμνευστές του Earth Hour (Ώρα της Γης) Αυστραλούς. Ενδεικτικά τα φώτα τους θα σβήσουν η Ακρόπολη, ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, ο Ναός του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά και το Μνημείο του Φιλοπάππου, συμμετέχοντας έτσι στο εγχείρημα που αποδεικνύει ότι η σωτηρία του πλανήτη μας είναι στα χέρια μας.

Στις 20:30 κατεβάζουμε τους διακόπτες... και βγαίνουμε έξω... πάμε κάπου ψηλά και βλέπουμε τον κόσμο σκοτεινό για μια μόνο ώρα... αν δεν το βλέπετε οικολογικά δείτε το ρομαντικά! Μία ώρα είναι ικανή να χαρίσει χρόνια ζωής στη γή και στα παιδιά μας!

Βοήθειά μας ο Άγιος Βαλεντίνος :-P

Πιστεύετε ή όχι στην γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου... θεωρείται τούτη τη μέρα την πιο εμπορευματοποιημένη έκφραση του έρωτα ή όχι... είναι γεγονός πως παγκοσμίως στις 14 Φεβρουαρίου τα ερωτικά μαγνητικά κύματα πάνω από τη γη τριπλασιάζονται... κανείς δεν συμφωνεί πλήρως με την γιορτή των ερωτευμένων, αλλά και κανείς κατά βάθος δεν θέλει να περάσει τούτη τη μέρα μόνος!

Αναμφισβήτητα ο έρωτας δύο ανθρώπων δεν γιορτάζει μονάχα μια μέρα του χρόνου... αλλά κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα! Σήμερα απλά ο έρωτας εκφράζεται στην πιο εξωτερικευμένη του μορφή... δεν γιορτάζουν τόσο τα ζευγάρια, όσο ο ίδιος ο έρωτας! Και χθες υπήρχε και αύριο θα υπάρχει.. σήμερα όμως ζει την επέτειό του! Του αξίζει και αυτού μια μέρα γιορτής... άλλωστε είναι τόσο γενναιόδωρος ορισμένες φορές που μια μέρα ολο-δική του (;) την έχει ανάγκη!!!

Δεν είναι τα λουλούδια, τα σοκολατάκια και τα αρκουδάκια που κάνουν τη διαφορά... είναι η αίσθηση ερωτισμού που είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα! Όσο και αν κάνεις πως την προσπερνάς τούτη τη γιορτή... όσο και αν προσποιείσαι πως δεν σε ενδιαφέρει το παραδοσιακό δούναι και λαβείν... όσο και αν συνεχίζεις κάθε χρόνο να επαναλαμβάνεις πως οι μόνοι που γιορτάζουν είναι οι καταστηματάρχες... μία είναι η αλήθεια!

Όλοι μα όλοι μια μέρα σαν και αυτή θέλουν να είναι ερωτευμένοι! Να ξέρουν πως ένα μικρό έστω δώρο τους περιμένει... πως η νύχτα αυτή τους ανήκει!!! Ακόμα και αν μαζί τους γιορτάζει όλος ο πλανήτης... τη μέρα αυτή νιώθεις πως εσύ και το ταίρι σου είστε οι μοναδικοί στην γη!

ΚΑΙ ΟΝΤΩΣ ΕΙΣΤΕ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ Ο ΑΓΙΟΣ!!! :-P lol

xronia mas polla...!!! kathe mera mazi sou einai giorti... <333

Πλησίον του... Θαύματος!

Nύχτα βροχερή με τον συνήθη αέρα να ενοχλεί τα παράθυρα μια ανάσα από το... θαύμα το ανθρώπινο που γεφυρώνει τη ζωή με το θάνατο.

Κι εσύ εκεί να παλεύεις στο μεταίχμιο, ν' αντιτέκεσαι στις ορέξεις του ανέμου... υπομονετικός και ας σε λένε ανυπόμονο... ποιος να κρίνει άλλωστε τη δίψα σου για ζωή;

Είναι για μας βλέπεις βάσανο το βάρος του κορμιού σου και το ποτήρι με το νερό που συχνά μου ψέλλιζες. Σαν βγεις νικητής από εδώ θέλω αλήθεια να με μάθεις πως άντεξες να αντέχεις!

Γιατί η νύχτα εδώ μοιάζει ατελείωτη λες και ο ήλιος αποκοιμήθηκε και αυτός μαζί με σένα στο άβολό σου λευκό κρεβάτι..

Χαλάνε τα ρολόγια και οι δείχτες σταματούν στον 5ο! - και στον 1ο και στον 2ο και στον 3ο... μου φώναξαν φωνές απεγνωσμένες τάχα μην τις ξεχάσω...

Και αναλογίζομαι πως άνθρωποι είμαστε και ξεχνάμε. Εσύ όμως δεν μπορείς και δεν πρέπει! Χρόνια ολόκληρα υπηρέτης Σου πιστός.. κουβαλούσε το σώμα Σου και καθάριζε το αίμα Σου το αμόλυντο.

Μην τον... ξεπληρώνεις τώρα με το ίδιο νόμισμα!

Μόνο Εσένα έχω τώρα.. ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ... γιατί έχω αρχίσει να κρυώνω! Έσπασε το τζάμι τελικά και μόνο Εσύ, να... κοπάσεις τον άνεμο μπορείς!


Ρίο 26/1/2009

"To μυστικό": η σωτηρία μας ή η μεγαλύτερη κομπίνα του αιώνα;

Για "το μυστικό" είχα ακούσει πολλά, αλλά είχα διαβάσει ελάχιστα... μερικές σελίδες μόνο από το βιβλίο που είχε η αδερφή μου στο σπίτι! Ενθουσιασμένη και αυτή από το περιεχόμενό του, μαζί με άλλους γνωστούς που το είχαν διαβάσει μου είχαν δημιουργήσει την αίσθηση, την ψευδ- αίσθηση για την ακρίβεια, ότι όλα όσα "αποκάλυπτε" θα μπορούσαν να σου αλλάξουν στ' αλήθεια τη ζωή... το βιβλίο τελικώς δεν το διάβασα ποτέ (πλην των πρώτων τριών σελίδων που περισσότερο εξηγούσαν τι είναι "το μυστικό")!

Πριν δύο μέρες όμως ένας φίλος με κάλεσε και μου είπε ότι νοίκιασε ενα dvd που θα μας αποκάλυπτε πως μπορούμε να καταφέρουμε οτιδήποτε ονειρευτούμε! Όταν τον ρώτησα τον τίτλο της ταινίας, σκέφτηκα πως ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να μάθω και εγώ το μακραίωνο αυτό "μυστικό"!

Είναι γεγονός πως σχεδόν σε κάθε σκηνή κοιταζόμασταν και απορούσαμε αν όντως αυτά που έλεγαν τα εννοούσαν... με την γνωστή συνταγή της "επίκλησης στην αυθεντία" και διάφορους επιστήμονες- μάρτυρες του θαύματος του μυστικού που κατά το... σενάριο γνώριζαν και ο Πλάτωνας, ο Νεύτωνας, ο Μπελ, ο 'Αιν Στάιν και άλλοι επιφανείς των προηγούμενων αιώνων και χιλιετιών, να προσπαθούν να αποδείξουν πως με την δύναμη της έλξης που επικρατεί στον κόσμο μας μπορούμε ότι σκεφτούμε να το κάνουμε κτήμα μας!

Είτε πρόκειται για χρήματα, επιτυχία, υγεία... αν κάνεις μόνιμη σκέψη σου το ζητούμενο- επιθυμητό τότε όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος, όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά θα συνηγορήσουν στο να το αποκτήσεις. Η μόνιμη προτροπή είναι αυτό που επιζητάς να σκέφτεσαι καθημερινά ότι το έχεις ήδη στην κατοχή σου... πάντα σε χρόνο εναστώτα... δηλαδή "έχω ένα υπερπολυτελές σπίτι και μια ferrari και αυτή τη στιγμή την οδηγώ!" Μια συνεχής ονειροπώληση στην ουσία... ένα γενικό αποπροσανατολισμό από την πραγματικότητα! Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι αν σκεφτόμαστε αρνητικά και οι μόνιμοι προβληματισμοί μας είναι τα χρέη κ.ο.κ. πάντα η ζωή μας θα είναι γεμάτη από χρέη και προβλήματα. Ενώ αν σκεφτόμαστε αισιόδοξα και για παράδειγμα πριν ανοίξουμε οποιοδήποτε φάκελο που λαμβάνουμε θεωρούμε ότι πρόκειται για επιταγή, κάποια στιγμή αυτό θα πραγματοποιηθεί και θα επαναλαμβάνεται πλέον.. λόγω της δύναμης της έλξης! ΕΛΕΟΣΣΣ!

Ένα ακόμα σημείο που με έβγαλε από τα ρούχα μου ήταν όταν μίλησε για το μυστικό στον κόσμο. Έθεσε το θέμα των πολέμων και προσπάθησε να μας πείσει πως αν σκεφτόμαστε τον πόλεμο και βγαίνουμε στους δρόμους και αντιδρούμε γι' αυτόν το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι να τον αναπαράγουμε... αυτό με έκανε να σκεφτώ διάφορα και ακόμη περισσότερο το λόγο για τον οποίο κάτι τέτοιο διατυπώνεται, όπως επίσης και ποιος ή ποιοι μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτό... είναι γεγονός πως σε όλη τη διάρκειά του, το dvd αυτό προτρέπει να τα αφήσουμε όλα στην δύναμη της σκέψης, ουσιαστικά να περιμένουμε τα πάντα να μας έρθουν έτοιμα... μας βολεύει όλους νομίζω!

Υπήξαν βέβαια και σημεία που συμφώνησα σε μεγάλο βαθμό. Όπως για παράδειγμα την λίστα που μπορεί να φτιάξει ο καθένας με τα πράγματα που είναι ευγνώμων... τα οποία θα τον βοηθήσουν να σκέφτεται περισσότερο θετικά και να μην επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τα άσχμημα της ζωής... το να μην είμαστε αγνώμονες και να σκεφτόμαστε θετικά δεν έβλαψε κανένα και ποτέ. Αυτό είναι γεγονός!

Επίσης, αυτό που πιστεύω και εγώ ακράδαντα και το έθιξε εκτενώς ήταν το θέμα της θετικής σκέψης στην υγεία. Δεν είναι υπερβολή πως άνθρωποι καταπολέμησαν σημαντικές και "ανίατες" ασθένειες αποκλειστικά και μόνο με την δύναμη του μυαλού! Άλλωστε το μυαλό είναι η κορωνίδα του ανθρώπινου οργανισμού... ίσως να είναι αλήθεια πως αν το μυαλό συνηθίσει στην ιδέα πως είναι υγιής ο οργανισμός, η αρρώστια να εξαφανίζεται ή να παραμένει στάσιμη... υπερβολή ακούγεται ναι, αλλά βαθιά μέσα μου το πιστεύω! Και επιστημονικά κάτι τέτοιο δεν έχει αμφισβητηθεί πλήρως. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητη η ιατρική βοήθεια και πως μπορούμε να την αντικαταστήσουμε με τη σκέψη.. όχι βέβαια! Αυτό είναι άκρως επικίνδυνο! Αλλά η θετική σκέψη είναι πολλές φορές αυτοδίδακτος γιατρός!

"Το μυστικό" μου αποκαλύφθηκε... το παρακολούθησα πολύ κριτικά... ίσως το βιβλίο να είναι πιο πειστικό.. εμένα όμως δεν μου γέμισε το μάτι! Δείτε το, δεν θα χάσετε κάτι... πλην 90' από την ζωή σας! Βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα!

Το μόνο σίγουρο είναι πως πλέον "Το μυστικό" δεν είναι και τόσο μυστικό!

Διαβάστε και δράστε... είναι επείγον!

Αυτές τις άγιες μέρες όλοι έχουμε δικαίωμα να γιορτάσουμε, να ανταλλάξουμε δώρα, να ζήσουμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων... επειδή όμως στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο ένας συνάνθρωπός μας χρειάζεται την βοήθειά μας για να συνεχίσει να ελπίζει στο χαρμόσυνο μήνυμα της Γέννησης του Θεανθρώπου!!!

για περισσότερς πληροφορίες δείτε εδώ: www.nefelomata.blogspot.com

Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε∙
Χριστὸς ἐξ ουρανῶν ἀπαντήσατε.
Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε,
Ἅσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα η γῆ,
Καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί∙
ὃτι δεδόξασται.

«Eτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας: Aπέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε δι’ Aυτού»

Ας του ανταποδώσουμε αυτή του την αγάπη!!!

Αθήνα: Η πόλη που αγαπάμε να μισούμε!

Eίναι η πόλη που κανείς αγαπά να μισεί... είναι η πόλη που έχεις χίλια κακά να τις καταλογίσεις... κίνηση, απέραντο τσιμέντο, βρωμιά, καυσαέριο, έλλειψη πρασίνου και τόσα μα τόσα άλλα... όμως έχει ένα τέτοιο μαγικό τρόπο και με το που ο ήλιος δύσει, εκείνη να φοράει το καλό-βραδινό της φόρεμα και να αστραύτει μέσα στο πολύβουο σκηνικό της...
είναι η ίδια πόλη που ήταν και το πρωί, με την ίδια κίνηση, το ίδιο τσιμέντο, τα ίδια σκουπίδια... όμως όλα μοιάζουν τόσο μοναδικά όταν τα φώτα των δρόμων ανάβουν...

Την Αθήνα δεν την αλλάζεις με καμιά πόλη στον κόσμο γιατί πολύ απλά πουθενά αλλού δεν θα μπορούσες να ζήσεις ευτυχισμένος... η πόλη δεν γεννήθηκε τσιμεντένια και βρώμικη... έτσι την έπλασε ο κόσμος της, οι κάτοικοί της... θέλουμε συνέχεια να της βρίσκουμε αρνητικά σημεία... και ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο... όμως κοιτάζοντας αυτές τις εικόνες βλέπεις μια πόλη μοναδική... και οι εικόνες αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα... αυτό που βλέπουν! Και αυτό που βλέπουν είναι μια πόλη ιδιαίτερη... γεμάτη πλουραλισμό στοιχείων, χρωμάτων, εικόνων... 3,000 χρόνια στιβαγμένα σε μια λεκάνη που ασφυκτιά ανάμεσα στα ερείπια του χθες και στις απάνθρωπες οικοδομές του σήμερα! όμως ακόμα και έτσι το πάντρεμα τους μοιάζει ιδανικό... άρεγε γιατί να μην ισχύει και τώρα η έλξη των ετερωνύμων...???

Σταματήστε να πυροβολείτε την Αθήνα... είναι σαν να στοχεύετε τον εαυτό σας... είναι τόσα τα σημεία που κάνουν αυτή την πόλη μοναδική... ανοίξτε τα μάτια σας... τα βλέπετε καθημερινά... ΕΚΤΙΜΗΣΤΕ ΤΑ!!!

Living in a world without you...

Πώς γίνεται πάντα και αυτό που μέχρι πριν δεν μπορούσες καν να σκεφτείς και στο μυαλό σου φάνταζε βουνό ξαφνικά να γίνεται λάκκος και να χάνεται... να βυθίζεται απλά στο πίσω μέρος της μνήμης σου... σε ένα χώρο σκουριασμένο και αραχνιασμένο... είναι φορές που σε ενοχλεί η λήθη... είναι και άλλες φορές όμως που προτιμάς να το αφήσεις πίσω για να μην χάσει και τη λίγη λάμψη που του έχει απομείνει... ακόμα και αν σάπιζε από καιρό!


ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι για την συνέχεια...


The Rasmus - Lining in a world without you

It's hard to believe that it came to this
You paralyzed my body with the poisoned kiss
For 40 days and nights I was chained to your bed
You thought that was the end of the story
Something inside me called freedom came alive
Living in a world without you

You told me, my darling
Without me, you're nothing
You taught me to look in your eyes
And fed me your sweet lies

Suddenly someone was there in the window
Looking outside at the sky that had never been blue
Ah, there's a world without you
I see the light
Living in a world without you
Ah, there is hope to guide me
I will survive
Living in a world without you

It's hard to believe that it came to this
You paralyzed my body with the poisoned kiss
For 40 days and nights I was chained to your bed
You thought that was the end of the story
Something inside me called freedom came alive
Living in a world without you

You put me together
Then trashed me for pleasure
You used me again and again
Abused me, confused me

Suddenly naked I run through your garden
Right through the gates of the past and I'm finally free
Ah, there's a world without you
I see the light
Living in a world without you
Ah, there is hope to guide me
I will survive
Living in a world without you

It's hard to believe that it came to this
You paralyzed my body with the poisoned kiss
For 40 days and nights I was chained to your bed
You thought that was the end of the story
Something inside me called freedom came alive
Living in a world without you

It's hard to believe that it came to this
You paralyzed my body with the poisoned kiss
For 40 days and nights I was chained to your bed
You thought that was the end of the story
Something inside me called freedom came alive
Living in a world without you

Ah, there's a world without you
I see the light
Living in a world without you
Ah, there is hope to guide me
I will survive
Living in a world without you
Living in a world without you
Living in a world without you ...





ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΣ...!!!

ίσως να την άργησα πολύ αυτή την ανάρτηση, αλλά βάση γεγονότων δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή από αυτή...

to parel8on mu apoye diagrafw kai petaw, fevgw psila... twra zw, anapnew, yparxw kai genniemai mazi sou xana... lew nai sta kainurgia filia...!!!

Σκέψεις στο σκοτάδι...

Μην μπεις!
είναι σκοτάδι..
και το κερί σου θα το καταπιεί.
ξέρεις, είναι στιγμές που το χρειάζομαι,
είναι εκείνα τα όνειρα που στο φως το σκάνε...
κ' με το σκοτάδι τα κρατάς φυλακισμένα.

τις γνωρίζεις τις αλυσίδες της νύχτας.
ναι, αυτές που δεν έχουν αντικλείδι...
τα σιδερένια εκείνα βραχιόλια
που ξεγελούν την λευτεριά.. ή την αιχμαλωσία;

.........................................................................................

δεν ξέρω.. δεν ξέρω. κουράστηκα να σκέφτομαι!
εδώ λοιπόν στο σκοτάδι μου ονειρεύομαι τσάμπα.
στο φως τα όνειρα τα πληρώνεις, ξέρεις.
γι' αυτό κ' κάθομαι εδώ για να γλιτώνω τα.. έξοδα.
την ερωτεύεσαι τη νύχτα. και ξέρεις γιατί;
γιατί απλά δεν την βλέπεις.
έχει μάθει να κρύβεται καλά μέσα στο αμείλικτο μαύρο
που εσένα σε κουράζει.
εμένα όμως με ξυπνάει...

μην μπεις!
είναι σκοτάδι..
και το κερί σου θα το καταπιεί!
τις ακούς που σέρνονται;
τι ρυθμικά που ηχούνε... κάθε βήμα και μια νότα!

αποφάσισα να το βάψω εδώ μέσα.
αυτές οι φωτεινές ρίγες από πάνω μου μ' ενοχλούν.
θα πω στο φεγγάρι να τις σβήσει...
ξέρεις τι εκτιμώ πιο πολύ σε σένα;
που κάθε βράδυ αν και το σιχαίνεσαι το σκοτάδι
μου κρατάς συντροφιά.
αλλά σε κατάλαβα.. το φοβάσαι κατά βάθος και θες παρέα!

είναι όμως σκοτάδι..
και το κερί σου θα το καταπιεί!
όταν σηκώνομαι τις ακούς και συ;
ή εγώ τις φαντάζομαι;
η βαριά μελωδία τους με κουράζει!
είναι βαριά και μ' εμποδίζει..
αύριο θα σου ανοίξω να μου τις βγάλεις.
αλλά -όπως και χθες στο όνειρό μου
όταν έφθασα στου σπιτιού σου το ξέπορτο-...
το λουκέτο δεν ανοίγει χωρίς το αντικλείδι!

.........................................................................................................

μα τι μου λες; σου το είπα και πριν.
οι αλυσίδες της νύχτας δεν έχουν αντικλείδι.
γιατί κάνεις πως δεν ξέρεις;
αφού βλέπω το πρωτότυπο που γυαλίζει στην αρμαθιά σου...
λυσ' το και βγάλε με από εδώ!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!

Ήχοι στο saxo-φωνο...

Πολλές φορές είναι να μην σε πιάσει μια τρέλα...! βέβαια δεν είναι καινούργια μου μανία το σαξόφωνο... αλλά υπόθεση παλιά... κασέτα παλιά για την ακρίβεια! γιατί σε μια παλιά κασέτα -στο saxo αμάξι- πρωτογνώρισα τον ήχο αυτού του ξεχωριστού μουσικού οργάνου... δεν με ταξιδεύει τίποτα περισσότερο από τον ήχο σόλο κομματιών, ειδικά, όταν είναι εκτελεσμένα από τον κορυφαίο του είδους κατ' εμέ Kenny G -και όχι προς θεού από ευκαιριακούς ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ του οργάνου, τύπου Β. Clinton κ.α.-
ρομαντικός, ταξιδιάρικος και ιδιαίτερος ήχος... τίποτα δεν με χαλαρώνει περισσότερο και με τίποτα δεν θα άλλαζα μια τέτοια μουσική υπόκρουση ένα ξάστερο βράδυ με φεγγάρι και θέα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης στο αγαπημένο μέρος του σπιτιού στην πόλη!

τώρα που οι εικόνες μου δεν περιλαμβάνουν πια ναυάγια, μπόχαλες και εξέδρες στο πόρτο...

Αυτό που 7300 μέρες σας φώναζα κρυφά...

Θυμάσαι άραγε την πρώτη σου γκρίζα τρίχα...; την πρώτη σου ρυτίδα που χάραξε το γαλάζιο πίνακα των ματιών σου που δεν μου κληρονόμησες...; βλέπεις σε κέρδισε εκείνη... στις 4 από τις 5 προσπάθειες ξεκάθαρα... στη μια το πάλεψες, αλλά λίγα κατάφερες!
- Ασπρίσαν τα μαλλιά σου γιάννη... μα κάθε σου ασπρισμένη τρίχα, κάθε χαρακιά στο πρόσωπό σου, κάθε γδάρσιμο στο χέρι σου μαρτυρά τη ζωή που πάλεψες, κατέκτησες και απλόχερα δώρισες... ούτε μία, ούτε δύο... αλλά πέντε φορές!
- Και εσύ πάντα δίπλα του... χρόνια τώρα να του γυρίζεις τους δείχτες του ρολογιού... να δίνεις τα πάντα για τους άλλους και ανταλλάγματα να μη ζητάς... ποιος -πες μου ποιος- μπορεί να ξεπληρώσει τι... το χθες, το σήμερα ή το αύριό σου... το αύριό ΤΗΣ-ΤΟΥ-ΤΗΣ-ΤΗΣ-ΜΟΥ...

και επειδή πέρασαν 20 χρόνια χωρίς να σας το ψιθυρίσω ποτέ... ευχαριστώ που με ξημερώσατε... που πάντα με βγάζετε από το σκοτάδι... που μου μάθατε το φως να αγαπάω...

τούτη την ανάρτηση την ανέβασα γιατί απλά ξέρω πως αυτοί για τους οποίους την δημιούργησα πιθανότατα δεν θα την διαβάσουν ποτέ...!!!

"για το πολύ του ολίγου"... που γράφει και κάποιος αγαπημένος πάτερ-ας!

Επιλέγοντας μνήμες...

Zάκυνθος


Κυριακή των Βαΐων: μένω ώρα να κοιτάζω το λάφυρό μου... αυτό που με το σήμα του παπά θα βαλθώ να ξεκρεμάσω... να το πάω στο σπίτι περήφανος σαν κυνηγός με αγριογούρουνο στο σακί... να μου πούνε και του χρόνου... να νιώσω πως και την επόμενη χρονιά θα βρίσκομαι εκεί... να ανεβαίνω ψηλά στο Ιερό... να ψάχνω τον Καβαλάρη στο γαϊδαράκο του... να περιμένω καρδιοχτυπώντας στο άκουσμα του "έλαβον τα βαΐα των φοινίκων ..."
και το βράδυ στα κρυφά να τρέχω να συναντήσω το Γαμπρό της Εκκλησίας... στο βασιλικό του πορτρέτο... με το ακ-άνθινο στεφάνι και το δεσποτικό Του σκήπτρο... γιατί έτσι το παρατήρησα στο σκοτάδι... έτσι μου μαρτύρησε η φλόγα ενός κεριού...

Μεγάλη Τρίτη: στ' ακούσματα της "κιτρινισμένης" της Εκκλησίας... στης μοναχικής Κασσιανής τα ψάλματα... για την πόρνη που χρόνια της φορτώνουν...

Μεγάλη Τετάρτη: άκουσα για Δείπνα μυστικά... σκάνδαλο από τα λίγα... Μεγάλη Βδομάδα και μάλιστα Τετάρτη να τρώνε στα κρυφά για να ξεφύγουν από τα σχόλια εμάς των αναμάρτητων- νηστευτών... και έπειτα ο παπάς φανερά σκεφτικός να μας εξαγνίζει από τη ντροπή... έναν- έναν... με το λάδι της ελπίδας και της συγχώρησης...

Μεγάλη Πέμπτη: πρωί ν' αναζητώ στο Δισκοπότηρο Εκείνον... και τις καμπάνες να θρηνούν για τελευταία φορά... και μετά να σωπαίνουν... να χηρεύουν σαν λένε... να πνίγουν τον πόνο τους κάτω από τις μαύρες πλερέζες που τους κρεμάσαν...
και τη νύχτα υπό το φως του φεγ-κεριού να βγαίνει αργά από την ωραία Του Πύλη... να κάνει την τελευταία Του βόλτα ζωντανός... αναφωνόντας εκεί στη μέση του Σπιτιού Του, πάνω στο νεκρικό Του Σταυροδρόμι... Ιλί- Ιλί Λαμά Σαβαχθανί... και παραδίδοντας στα χέρια του πατέρα Του το κρεμάμενο- δανεισμένο Του Πανωφόρι...

Μεγάλη Παρασκευή: θυμάμαι να τρέχω να προλάβω την κάθοδό Σου ανάμεσα σε πνιγμένες στα δάκρυα γυναίκες και στο γονατιστό Ιωσήφ με μια σινδόνη καθαρά "εν τάφω σε κηδεύει..." και κάπου εκεί στο μεσημέρι Σε βλέπω και πάλι στο σταυρό Σου, να γυρίζεις στις ρούγες... Σ' αρέσει η θέα από ψηλά μου μαρτυρά η Μάνα του Πάθους Σου πνιγμένη κάτω από το μαύρο ουρανό της... είναι η συνήθεια από τ' ουράνια βλέπεις... και εκεί πάνω στην ηρεμία ακούω ήχους να ψάλλουν ευλαβικά: "'Ινα τι εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά "...
Το βράδυ πάλι σε άγονους, βελούδινους τάφους σε παρατηρώ να γέρνεις το κορμί Σου κοπιασμένος από το δρόμο... τριγυρισμένος από λευκές παρθένες ανθοφορούσες... ακούγοντας νανουρίσματα Μητρικά "Ω γλυκύ μου έαρ…γλυκύτατόν μου τέκνο, που έδει σου το κάλος..."
Όλες οι γενιές υμνούν την ταφή Σου τούτο το βράδυ το πάντα βροχερό και μουντό... και Σε ακολουθούν με κέρινες δάδες στην ύστατη βόλτα σ' αυτό Σου το σώμα...
μα ξέρω πως θα σπάσει τούτη η σιωπή και θα βγεις νικητής...

Μεγάλο Σάββατο: Αναστάσιμο μήνυμα μου ήρθε... στο κινητό (!)... και στο Σπίτι Σου τα βάψαν όλα κόκκινα... και κρυφάκουσα να λένε πως Χριστός Ανέστη... αργά το μάθαν εδώ... σ' άλλα χωριά ο παπάς τους το μαρτύρησε νωρίτερα...

Κυριακή του Πάσχα: θυμάμαι ένα αναστάσιμο φιλί πίσω από την εκκλησία!!!

Καλή Ανάσταση σε όλους!

being the same person...

Δεν άλλαξα... δεν υποκρίνομαι... είμαι ο ίδιος άνθρωπος 20 χρόνια τώρα... ίσως να έβαψα τους ξεφτισμένους μου τοίχους... ίσως ακόμα να αγόρασα νέα έπιπλα, ακριβά... να ανακαίνισα το χθες... δεν το αντικατέστησα όμως... δεν με ξεπούλησα... δεν κοστολόγησα τα χρόνια μου, τα όνειρά μου... δεν έστειλα σε προάστια την ψυχή μου... μην μου κρεμάς πωλητήρια που δεν ανάρτησα... κάποια πράγματα ξέρεις είναι ανεκτίμητα... όπως το δωμάτιο εκείνο που έμεινε ίδιο... δεν τόλμησα να αλλάξω θέσεις... ήθελα κάθε τι να καθρεφτίζει το χθες... να μου υποδεικνύει το αύριο.... μην μου λες πως άλλαξα... το σπίτι μου είναι εκεί ακίνητο... και σας περιμένει πάντα!!!

Βest goals in Football's History

Απλά χωρίς πολλά λόγια... κάποιες φορές οι εικόνες σωπαίνουν τους ήχους των λέξεων... έτσι για τους ρομαντικούς του αθλήματος... επίκειται και ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Φρανκ Λάμπαρντ που ίσως το καλοκαίρι να αφήσει το προάστιο του Δυτικού Λονδίνου για άλλες πολιτείες...!

Ίδωμεν...!!!

Ελληνικά χέρια της διασποράς...

Αυτά τα δάχτυλα τα τόσο εκφραστικά που παίζουν αυτήν την υπέροχη μελωδία είναι μιας ελληνίδας του εξωτερικού, μιας νέας κοπέλας που κάθε μέρα ονειρεύεται τη μέρα που θα αντικρύσει από κοντά τη χώρα μας... που θα πατήσει τα εδάφη της πατρίδας της... ακόμα και αν αποτελεί ομογενή δεύτερης γενιάς... ακόμα και αν τα αδέρφια της -όπως μου εξομολογήθηκε- δεν μιλούν τη γλώσσα γιατί απλά δεν χρειάζεται να την χρησιμοποιούν... μιας τέτοιας νέας κοπέλας που εμπνέεται από την νοσταλγία των ονείρων της... καθώς γι' αυτήν η Ελλάδα είναι απλά ένα άπιαστο όνειρο... και δημιουργεί μουσικά υπερατλαντικά ταξίδια!

Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν την ρώτησα τι της λείπει τόσο έντονα στην Αμερική και πιστεύει ότι θα το βρει στην Ελλάδα μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ευθύτητα:

"Δεν είναι ότι δεν έχουμε μέρη να επισκεφτείς και να διασκεδάσεις... εδώ δεν έχουμε ανθρώπους... κανείς δεν σε καταλαβαίνει... οι Έλληνες είναι αλλιώς... είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!"

Όλα αυτά φυσικά γραμμένα σε λατινικούς χαρακτήρες, καθώς από μόνη της και μέσω του http://www.sharedtalk.com/ προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή μέσα της την γλώσσα του πατέρα της!

Ακούστε λοιπόν αυτή τη μελωδία και σκεφτείται τα λόγια της... "οι Έλληνες είναι αλλιώς... είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ"! Μήπως είναι καλύτερα τελικά που την Ελλάδα την ενσαρκώνει στο μυαλό και την καρδιά της; Μήπως αν την επισκεπόταν κάποτε κάτι να γκρεμιζόταν μέσα της... μήπως λέω εγώ... (;)

name: Ευτυχία Κωνστατίνου (Εytyxia Constantinou)

place: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (USA)

Ξεπλένοντας τις μνήμες...

Σήμερα βράδυ βγήκα γυμνός στη βροχή να ξεπλύνω τη σκέψη μου από τις απειλητικές μνήμες του χθες... μα χτίστηκαν ακόμα πιο σφιχτά... μετατράπηκαν σε λασπωμένα αγάλματα ανάξια... από αυτά που στοιβάζονται σε σκοτεινές αποθήκες μουσείων... περιμένοντας τη μέρα που θα βγουν στο φως... που θα κερδίσουν -έστω- μια κλεφτή ματιά κάποιου παρατηρητικού ά-τεχνου... τις μνήμες αυτές θέλω να τις θάψω βαθιά... σε μέρη άγονα... χωρίς ελπίδα να ξαναγεννηθούν... ονειρεύομαι να ξυπνάω κάθε πρωί χωρίς να θυμάμαι τίποτα από το χθες... κάθε τι να μου μοιάζει καινούργιο, πρωτόγνωρο... αυτό ζήτησα από τη βροχή... μα αυτή σταμάτησε και τότε ξημερώθηκα ντυμένος και στεγνός...

βροχή... μα για ποια βροχή μου μιλάτε;

Ανταπόκριση στο κάλεσμα...

Ακόμα και αν η διάρκεια της επίσκεψής μου στο διαδικτυακό γίγνεσθαι είναι τόσο αβέβαιη όσο και η σχέση Κουκοδήμου- Νέας Δημοκρατίας θεώρησα καθήκον μου να ανταποκριθώ στο κάλεσμα της αγαπημένης μου (και όχι μόνον εμένα) Νεφέλης και να καταγράψω και εγώ (για την ακρίβεια να επικολλήσω) ένα ποίημα σε πείσμα θαρρείς της αντι-ποιητικής, αντι- ποιοτικής εποχής που ζούμε και ίσως ακόμη και εγώ να προωθώ πολλές φορές προκλητικά και απροκάλυπτα σαν γυναίκα που για να επι-ζήσει πουλά το κορμί της στους κανίβαλους... γιατί αυτό μου θυμίζει τούτη η ξύλινη έκφραση... βορά στα φρασίμια και στους ανθρωποφάγους... ξέφυγα μου φαίνεται... ίσως και εγώ να παρασύρθηκα στο ειδυλλιακό σεληνόφως της γυναίκας του Ρίτσου... με παρέσυρε εκείνη στη συνειρμική της αλλοφροσύνη... πνιγμένος λοιπόν στο πηγάδι της επιλογής μου, βρήκα σχοινί να με ανεβάσει και -μιας και τα σχοινιά ήταν τα αγαπημένα του- προτίμησα τη σκοτεινή νύχτα του, από τη σονάτα του σεληνόφωτος που αχνοφέγγει τις δικές μου νύχτες... ένα μόνον ποίημα λοιπόν από τον Μεγάλο παρεξηγημένο Κώστα Καρυωτάκη... πόσο με διαβάζει τούτος ο άνθρωπος σαν τον διαβάζω... δεν ντρέπομαι να ομολογήσω πως τα στοιχοπλεκτά του (ποιητική μου αδεία) με σκεπάζουν πολλές νύχτες όταν η σκέψη μου κρυώνει... όταν η ψυχή μου ξεγυμνώνεται...! Και σαν λέει και εκείνη ακόμα και αν ποτέ της δεν το εν-νόησε... Άφησέ με να έρθω μαζί σου...

Κώστας Καρυωτάκης

ΝΥΧΤΑ

Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή.
Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε

αποσταμένοι οι έρωτες

κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε

τον πόνο που κρατάνε

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι

σκυμμένο προς τα δάκρυα του

κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων

το δρόμο της θα πάρει

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει

χλωμό και μυστηριώδικο

κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε

και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους

κι αυτοί λέν πως έτριξε·

δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται

μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες

τη νύχτα την αστρόφεγγη

που θα ’πρεπε η αγάπη ναν την έπινε

και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε

οι λησμονιές γλυκύτατες·

οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους

και οι άνθρωποι θ' ακούνε

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι

το πάρκον ανατρίχιασε

την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε

να πάει στη χλόη να γείρει.

Με τη σειρά μου προς-καλώ και εγώ τον φίλο μου νίκο και την ανηψιά μου μίνα και ελπίζω να ανταποκριθούν στο κάλεσμά μου, όπως και εγώ αποδέχτηκα την πρόσκληση από την κυρία Νefelomata!!!